Alaska het land van de superlatieven. |
Naar andere veslagen van deze visser. |
DEEL 2
Na enkele dagen verbleven te hebben in Talkeetna vertrokken we verder richting Fairbanks. Tussen Talkeetna en Fairbanks waren de zalmen de rivier nog niet opgetrokken. Maar de meren en rivieren zaten wel vol met forel en vlagzalm waar we ons ook kostelijk mee konden amuseren. Onderweg genoten we natuurlijk ook van de ongerepte natuur met de wilde dieren. Op regelmatige basis werden er beren, elanden, elken en nog vele andere wilde dieren gespot.
Van Fairbanks ging het richting Valdez, daartussen ligt de bekend Copper rivier die befaamd is voor de trek van de Copper sockey zalm. Ik heb me laten wijs maken dat dit de beste, lekkerste en duurste zalm op de wereld zou zijn. Helaas heb ik het niet kunnen uit proberen want de zalm was de Copper rivier nog niet opgetrokken. Maar geen nood ondertussen hadden we via het zalmnetwerk aan de tankstations gehoord dat de pink zalm al volop in de baai van Valdez aanwezig was. In Alaska is dit netwerk ongelooflijk, een tankstation is de plaats om info te krijgen over gelijk welke rivier in de omtrek, je kan het een beetje vergelijken met de donderdag avond bij Peter in de winkel, alleen gaat het hier over een ietsjes groter oppervlak.
In Valdez heb je geen natuurlijke trek van de zalm omdat de meeste rivieren die uitkomen in de baai van Valdez gletsjer rivieren zijn, deze zijn herkenbaar door hun wit/blauwachtig water. De baai van Valdez zit vol met pink salmon door een kweekprogramma. Aan de overzijde van de baai van Valdez staat een zalm kwekerij. Ieder jaar worden duizenden of liever miljoenen kleine zalmpjes in het riviertje naast de kwekerij gedumpt. Deze zalmpjes trekken direct naar zee waar ze in enkele jaren opgroeien tot volwassen roze zalmen. Indien de pinks geslachtrijp zijn trekken deze massaal terug naar die rivier naast de kwekerij. Helaas voor de zalmen is die rivier afgesloten en kunnen ze deze niet optrekken, hierdoor scholen de pinks samen in de baai van Valdez waar ze hoofdzakelijk door de commerciële visserij weggevangen worden.
Natuurlijk kan de sportvisser daar een graantje van mee pikken. De pinks zijn in feite de brasems onder de zalmen, niet echt gegeerd door de sportvissers en hoofdzakelijk gebruikt als consumptie zalm om in te blikken. Maar mits het aangepast materiaal is het leuk om op deze zalmsoort te vissen. Gewapend met een lichte spinhengel (20 gr) voorzien van een roze lepel is het zeer gemakkelijk om de pinks te vangen indien je deze gelokaliseerd hebt.
Dan kan je er zeker van zijn dat iedere worp een zalm oplevert. Ik moet eerlijk zijn na enkele uurtjes ben je het wel beu omdat het te gemakkelijk is.
Van Valdez was het de bedoeling naar Homer te gaan. Indien we dit traject volledig via de baan wilden doen, dan moesten we een groot stuk van de weg terug rijden en daar hadden we geen zin in. Daarom besloten we een ferry te nemen van Valdez naar Whittier. Dit was voor mij de mooiste overzet die ik in heel mijn leven gedaan had. Tijdens de volledige overvaart zijn we geen minuut binnen geweest, de natuur en de omgeving was zo mooi dat we waarschijnlijk de hele trip met onze mond open hebben gestaan. Tijdens deze trip zag je de zalmen en walvissen uit het water springen, enorme gletsjers brokkelde af in zee, het is bijna niet mogelijk om al dit schoon te beschrijven.
Eenmaal aangekomen in Whittier en het dorpje wat verkent te hebben trokken we richting Hope. Dit is een klein dorpje met ongeveer 4 huisjes en een pub.
Hope ligt langs een klein riviertje, Resurrection Creek genoemd die in de Cook Inlet stroomt.
Op dit moment was er een run van pinks en kings, eigenlijk hoofdzakelijk pinks en her en der een verdwaalde king. Op het kleine marktplein, een ronde plaats met kiezels en enkele boomstronken stond onze mobile home. Voordat de motor koud had stonden wij al in de rivier met waadpak en hengel. Al snel konden we enkele pinks vangen op de vlieg en spinhengel. We besloten hier enkele dagen te blijven omdat het zo rustig was. In de loop van de volgende dagen hadden we verschillende poels gevonden waar na bijna iedere worp wel een pink konden haken. Voor de meeste echte zalmvissers is pink minderwaardig, maar pink vangen op rivier met licht materiaal is echt super. Oranje en roze lepels staken met kop en staart uit boven gelijk welke ander kleur, zolang de lepel of vlieg maar dicht genoeg tegen de bodem aangeboden was.
Tijdens het opkomen van het tij was een lepel effectiever dan het vissen met de vlieg. Op dat moment trokken de nieuwe pinks in grote aantallen de rivier op en hadden ze nog hun bijtreflex, hierdoor waren ze gemakkelijker om te vangen. Bij zalmen die al enkele dagen in de rivier zijn is het efficiënter om met de vlieg te vissen. Met een vlieg gevist op de vlieghengel of spinhengel die op de juiste manier aangeboden is, kan je de zalm gaan tand flossen. Hiermee bedoel ik dat de vlieg door de happende bek van de zalm getrokken wordt en zo gehaakt wordt. Er zijn hier natuurlijk verschillende theorieën over, maar volgens mij klopt deze wel. Het leukste aan dit ongelooflijk gezellig dorpje was natuurlijk de pub. Iedere zaterdag was het feest, de mensen kwamen zelfs van honderden kilometers ver om een pintje te drinken en gewoonweg samen te jammen. Iedereen die dacht dat hij kon zingen of een instrument kon bespelen mocht daar zijn ding doen, gewoonweg hilarisch en beestige ambiance.
De pinten tapten ze zelfs in confituur potten, het bier had wel een apart smaakje. De meeste van de bieren zijn daar geparfumeerd met pompelmoes, maar na enkele pintjes merkte je dit niet meer. Na enkele dagen zijn we met pijn in het hart vertrokken richting Homer.
Onderweg tussen Hope en Homer zijn we nog enkele prachtige rivieren tegen gekomen zoals de Russian Rivier. Op deze rivier waren we te vroeg voor de zalmrun maar het was een prachtige rivier om op regenboogforel te vissen.
De meeste Amerikanen vissen hier met de vlieghengel opgetuigt met een grote streamer of namaak zalmeitjes. Wij waren begonnen met de nimf en één van mijn zonen met een lichte spinhengel voorzien van een verzwaarde spinner. De forel werd volop gevangen met beide methodes, maar met de nimf werd toch iets grotere vis gevangen dan met de spinner.
Met de nimf kon je de poelen toch iets beter uitvissen, en met de nimf vissen de meeste Amerikanen niet. De meest natuurgetrouwe nimfen: zwarte, bruine of beige nimfen vingen het best. Menig 50 plus forellen hebben we kunnen drillen en op deze sterk stromende rivieren met lichte hengels en vlieghengels is dit echt topsport.
De kampeerplaatsen rond deze rivieren zijn prachtig, iedere plaats is voorzien van een firepit waar je s’avonds gezellig met de familie kan rond zitten en de wilde visverhalen van dag nog eens kan bovenhalen.
De volgende rivier was Anchor River, aan het dorpje Anchorpoint. Deze rivier lag vol met Koningszalmen van redelijk formaat. Gelukkig was dit een vrij traag stromende rivier met weinig obstakels waar de gehaakte kings gemakkelijk gedrild konden worden.
Op deze rivier konden verschillende meter plus zalmen geland worden, maar zelfs op deze vrij traag vloeiende rivier hebben we toch op regelmatige basis breuk gehad en kapitale vissen verloren in het heetst van de strijd. Tussenin werd ook nog enkele dollys gevangen, dolly vardens zijn forellen die ook de rivier optrekken zoals de zalmen. Het is ook vrij moeilijk om het verschil te zien tussen een Arctische forel en een dolly, maar ik ga er van uit dat het dolly’s waren. Let wel goed op bij het vissen in zalmrivieren, hier bedoel ik niet alleen de beren maar ook de plaatsen waar je mag vissen. In de meeste kleine rivieren of creeks mag je vanaf de monding tot enkele kilometers land inwaarts vissen
Deze eindpunten zijn meestal goed aangegeven met grote borden. Zalmen die dit punt voorbij gezwommen zijn moeten gerust gelaten worden en er mag ook niet meer gericht op gevist worden, dit geld enkel voor de zalmen niet voor de forel. Vanaf Achorpoint reden we direct richting Homer.
Homer is een grote vissers gemeenschap die niet alleen leven van de king crab en Snow crab maar ook van de grote heilbotten en Arctische kabeljauw die er veelvuldig voorkomen. Een dagje vissen op de heilbot valt eigenlijk van prijs nog redelijk mee,en is zeker de moeite waard. Vissen op heilbot kan je niet als de meest fijne visserij omschrijven maar meer als het betere trek en sleur werk. Het vissen is vrij simpel wanneer de schipper de heilbot gelokaliseerd heeft. En geloof me die mannen weten de vis te vinden. De 80 pond hengels voorzien van een reel voldoen om die kleine heilbotjes tussen 10 en 15 kg te drillen. De hengels zijn voorzien van een lood van 2 kg en een onderlijn van 1 m met cirkle hook waar er een halve haring opgeprikt word. Er wordt per boot met ongeveer 6 man gevist elk met 1 hengel.
Het system dat ze hier hanteren om een heilbot te vangen heb ik nog nergens gezien in mijn hele leven. Gewapend met een hengel voorzien van een haring gaan we één voor één naar de neus van de geankerde boot. Daar laten we elk om beurt het lood naar de bodem zakken en bij touch down van het lood wordt het lood ongeveer 0,5 m van de bodem gelicht. Hetzelfde moment krijg je al een aanbeet, met dit type van haken mag je niet aanslaan ,maar gewoon inhalen en de vis haakt zichzelf. Tijdens de dril van de vis moet je naar het achtersteven lopen waar de vis verder gedrild wordt. Na de dril ga je gewoon terug naar de neus van de boot en kan alles terug opnieuw beginnen. Na een achttal vissen zijn de bovenste armspieren goed verzuurd en iedere vis die er bijkomt wordt steeds moeilijker om boven te halen
Om overbevissing tegen te gaan mag iedere visser maximum 2 vissen meenemen naar huis. Bij het bevissen van de echt grote heilbotten wordt er op veel ondieper water gevist, namelijk tussen de 30 en 40 meter in plaats van 70 tot 80 meter diep. Helaas heerst er een Amerikaanse sfeer aan boord van deze charter schepen. Het vissen is vrij beperkt tot het inhalen van de vis. Zelf aas op de haak steken en uw eigen vis binnen boord trekken is taboe, waarschijnlijk vanwege schrik voor eventuele rechtzaken bij het verwonden van de vissers. Eerlijk gezegd heb wij deze regels mooi genegeerd dit hoort nu eenmaal bij het vissen en na een half uur stoppen ze toch met zagen. Na een uurtje vissen waren wij ook de enige die nog aan het vissen waren, de Amerikanen die ook mee visten hadden er al vlug genoeg van en waren vrij snel moe. Maar voor ons was dit perfect ,we hadden voor de rest van de vistijd het volledige dek voor ons alleen en hebben zo ook kunnen vissen tot de laatste minuut tot de stroming te sterk werd.
Vanaf Homer ging het enkel nog richting Anchorage, maar op deze weg lagen nog een aantal mooie rivieren. Het was pijnlijk om Homer te verlaten met op de achtergrond de Kenai Range. Deze bergketen is onbeschrijfelijk mooi zelfs kilometers verwijderd, voel je je ongelooflijk klein.
Onderweg zijn we een van de bekendste zalmrivieren tegen gekomen, de Kenai River. Deze rivier is zo gekend dat op de meest bekende plaatsen ze zij aan zij staan te vissen op de sockey zalm, het befaamde Combat vissen
Maar vrees niet indien je een klein beetje de rivier kan lezen kan je zelf onbekende poelen vinden die vol met zalm liggen. Op deze plaatsen sta je ook meestal alleen en kan je in alle rust vissen en de zalm uitdrillen. Op de plaatsen waar ze combat vissen krijg je geen ruimte om de vis op een deftige manier te drillen, de vis wordt zonder veel probleem met enorm zwaar materiaal uit het water getrokken voordat hij weet dat er een haak in zijn bek zit. Volgens mij is dit niet echt de meest leuke manier om een vis te vangen. Een van die onbekende stekken waar je bijna geen mens ziet is op een kampplaats waar de Moose River in de Kenai loopt. Daar zat het vol van vers opgetrokken sockey zalm. Deze zalmen worden niet echt groot maar zijn enorm sterk en ongelooflijk snel. Voor mij is dit één van de sterkste en snelste vissen die ik ken en niet alleen binnen de familie van de zalmen. Doordat ze nog maar pas op de rivier zaten, waren ze enorm sterk en nog volledig zilver.
Diezelfde zalmen zijn we verder landinwaarts nog eens tegen gekomen op Quarts Creek. Daar hadden ze al een volledige transformatie ondergaan, een volledig knalrood lichaam, een groene kop en een complete vervorming van het lichaam en de kop. Het is ook nog leuk om deze zalmen te vangen maar deze hebben toch al veel van hun kracht verloren.
Op deze rivier hebben we nog enkele zeer mooie kings kunnen vangen en helaas op de laatste dag de vis van mijn leven verloren.
De laatste dag voordat we richting Anchorage vertrokken moesten we nog die aller laatste paar uurtjes kunnen vissen. Ik had in een kleine poel een paar monsters van kings zien liggen en ondertussen waren de kinderen ietsje verder bezig in een grotere poel. Timur had al snel beet en kon een mooie king landen
Ikzelf had minder geluk, na een half uurtje aanwerpen van de kings en wisselen van vliegen en sinktips kreeg ik mijn vlieg niet in de omgeving of op diepte van de vissen. Uiteindelijk na het inkorten van de leader en mijn zwaarste vlieg en mijn meest snel zinkende tip er aan te knopen was het bingo. Ik kon op zicht zien dat de zalm mooi in de hoek van zijn bek gehaakt was en voor geen centimeter wilde bewegen.
Na een 5 tal minuten kwam er af en toe beweging in, een halve meter naar links of naar rechts maar niet echt veel meer. Ik hoopte echt dat deze zalm een mooie run zou maken maar aan de andere kant wist ik dat ik deze vis niet zou kunnen houden. Na enkele minuten werd mijn grootste wens mijn grootste nachtmerrie, de zalm vertrok met een rotvaart stroom afwaarts. Na enkele seconden was mijn vlieglijn van mijn reel getrokken en zat ik in de helft van mijn backing. Al snel besefte ik dat die zalm helemaal geen zin had om terug tegen stroom te zwemmen, dus mijn enige optie was de zalm achterna te lopen stroomafwaarts. Na verschillende tussenstoppen in opeenvolgende poelen kreeg ik voor het eerst de zalm volledig te zien in zeer ondiep water van maximum 10 cm diep.
Het beest lag te spartelen op het grind en was klaar voor getaild te worden.
Mijn zoon liep naar de zalm toe om hem met de staart te beachen , maar helaas met zijn laatste krachten spurtte de zalm richting een overhangende boom.
De rest hoef ik niet meer te vertellen, de vangst van mijn leven had terug de vrijheid zonder dat we een foto konden nemen.
Na die enkele uurtjes vissen was het richting Anchorage waar we onze mobile home afgaven en met het vliegtuig richting Belgie vertrokken.
Alaska is een plaats waar tijdens de korte zomermaanden alles draait rond vissen, niet alleen bij de fanatieke buitenlandse toeristen maar ook bij de inlandse bevolking. Dit en de ongelooflijke mooie ruwe natuur zijn waarschijnlijk de redenen dat Alaska zo’n diepe indruk nagelaten heeft op de volledige familie. Het gaat zo ver dat je jezelf enorm klein voelt omdat je niet meer aan de top van de voedselketen staat.
Na de reis was het ook enorm moeilijk om mij terug aan te passen aan ons Europees stress leven. Ik miste het ritme van de natuur, de weidsheid en de vrijheid die Alaska te bieden had. Maar gelukkig hebben we er mooie herinneringen aan overgehouden die ze ons nooit meer kunnen afnemen.
