Costa Rica vanuit een andere hoek
Door Bart Mylle
Ieder jaar wordt er door de familie een vakantie bestemming gekozen. De keuze is niet altijd eenvoudig. Voor ieder van de vier familieleden moet er iets te doen zijn. Voor mij en de kinderen staat vissen op nummer 1; de rest van de tijd wordt door moeder de vrouw met cultuur en andere ontspanning ingevuld. Proberen de kerk in het midden te houden, nietwaar? Vorige zomer was de keuze gevallen op Costa Rica.
In Costa Rica kun je als sportvisser zowel de zoetwater- als zoutwatervissen belagen. Bij een reis naar dergelijke landen waar de visserij toch totaal anders is dan onze gekende snoek- en snoekbaarstechnieken, moet men toch het nodige huiswerk maken voor vertrek. In deze tijd van internet en computers is dit niet zo moeilijk meer. Gewapend met een paar nieuwe hengels, reels en wat nieuw kunstaas & kunstvliegen konden wij de eerste stap zetten in de tropische visserij. Het enige wat wij vooraf geboekt hadden was een vliegticket heen en terug; een 4x4 terreinwagen en één overnachting bij aankomst, verder niets. Geen visgidsen, geen boten, geen overnachtingen. Zelfs geen vooraf geplande route. Zolang je genoeg informatie hebt over het land en de eventuele visstekken is het niet altijd nodig om alles vooraf te plannen. Natuurlijk, deze formule werkt enkel wanneer je genoeg tijd neemt om op vakantie te gaan. Uit ervaring weet ik dat een volledige planning van de vakantie na enkele dagen meestal in duigen valt, omdat we ook niet langer dan een dag of vier op dezelfde plaats blijven. Voor mij gaat het er niet om zoveel mogelijk vissen te vangen (al is veel altijd welkom), maar om zoveel mogelijk ervaringen op te doen en om op zoveel mogelijke plaatsen te vissen, op zoveel mogelijk soorten.
Aankomst en begin
Na de vlucht van 13 uur vanuit Zaventem via Newark naar San Jose zetten we voet op Costa Rica. De vakantie kon beginnen. Na de eerste overnachting in een hotel aan het vliegveld van San Jose en het oppikken van de 4x4 terreinwagen konden we vertrekken en aan de vier weken vakantie beginnen. Tijdens de vlucht hadden we een bestemming aan de kust uitgekozen. Het zou het dorpje Tortuguero worden. Echter al snel werd duidelijk dat deze bestemming niet gemakkelijk te bereiken was vanwege het begin van het regenseizoen en de slechte wegen. Tortuguero is een prachtige plek te midden van het regenwoud tussen kanalen en een rivierdelta. Op het einde van de weg naar Tortuguero moesten wij de auto achterlaten om per boot nog ongeveer 1 uur naar een klein ‘hotel’ te varen.
Dit ‘hotel’ was door de plaatselijke watertaxi aangeprezen (was natuurlijk van familie). Hier was uiteindelijk alles aanwezig wat we nodig hadden. Een bed, een douche en een stoel; voor eten moest je zelf zorgen.
Dezelfde dag hebben we het eiland waar het dorp op gevestigd was verkend en al contacten gelegd met een plaatselijke visser. Na wat onderhandelen konden we de boot met schipper huren voor $ 200 per dag. De communicatie met de schipper liep in het begin wat stroef door de taalbarrière maar na enige tijd begon dit te vlotten. Als je met lokale vissers meegaat is het wel aan te raden om uw eigen materiaal mee te nemen. Het eventuele materiaal dat de lokale vissers aan boord hebben is –uitzonderingen daargelaten- meestal niet te betrouwbaar. Het zou zonde zijn om hierdoor een kapitale vis te verspelen.
Caribische kust
De volgende ochtend om 5 uur kwam de schipper ons ophalen aan het steigertje van het hotel. Na enkele uren trollen op de rivier in een ongelooflijke omgeving met geen enkele aanbeet, zijn we vanaf de kant midden in de branding gaan vissen in de monding van de rivier. Na enkele worpen met een jerkbait hengel met een traditionele zeebaars jigkop (twister met bucktail) was het prijs. De eerste Jack Trevally was gevangen.
Omdat we verder op enkele missers na niets meer vingen, besloten we om de monding van de rivier zo ver mogelijk uit te trollen. Helaas was het vanwege de branding niet mogelijk om de monding van de rivier tot aan het zoute water uit te kammen. Golven van 2 tot 3 meter zijn hier aan de Caribische zijde tijdens het regenseizoen geen uitzondering. Maar het trollen in de monding bracht ditmaal wel vis op. Bij de aanbeet van de eerste vis op een Screaming Devil waren alle haken meteen al volledig uitgebogen, dit had ik nog nooit gezien. Dit was ook de enige plug waar ik de haken niet gewisseld had met versterkte Gamakatsu dreggen in plaats van de standaard dreggen. Bij de tweede aanbeet dacht ik met een vastloper te maken te hebben, maar niets was minder waar. De ‘bodem’ bewoog zich traag en krachtig tegen de stroom in. Met de 50 ponds lijn en dito hengel had ik weinig in te brengen. Diverse runs en een 10 minuten later kon de zware vis geland worden. Het was een kolossale Cubera Snapper .
Link youtube http://www.youtube.com/watch?v=3veP_2rTHyk
De volgende vis was een mooie ‘snook’ die mijn zoon Timur kon landen.
Tijdens het trollen zagen we verschillende gigantische tarpons springen. We besloten dus om al werpend vanuit een geankerde boot een poging te wagen op deze vissen. Op de achterzijde van de boot hadden we twee hengels met een plug 100 meter achter de boot uitgelegd. Hierdoor lukte het om de plug juist voor de branding te laten zwemmen. Terwijl de twee hengels in lagen konden we de springende tarpons aanwerpen met poppers. Deze spectaculaire manier van vissen bracht na enkele worpen een gelande baby-tarpon op. De verdere wel zeer spectaculaire aanbeten op zowel de poppers als op de dode hengels waren allen missers van grote tarpons. Een tarpon is een vis die zeer moeilijk te haken is, maar ongelooflijke sprongen en capriolen kan maken, dus zeker de moeite om op de vissen. De eerste visdag in Costa Rica was voor mij geslaagd en ik hoopte dat de volgende visdagen dagen zeker zo goed zouden zijn of beter.
De verdere dagen hebben we onze tocht langs de Caribische kust voortgezet tot in Puerto Viejo. De Caribische zijde van Costa Rica is in het regenseizoen niet zo goed bevisbaar. Vele rivieren worden enorm troebel, treden buiten hun oevers en de golven op zee zijn veel te hoog en wild. Daarom besloten we zo vlug mogelijk naar de Atlantische kust af te reizen.
Atlantische oceaan
Na een dag of 5 aan de Caribische zee maakten we ons op voor de grote Atlantische Oceaan. Bij aankomst in Dominical, een surfersparadijs langs de oceaan naast een vrij grote rivier hadden we al vlug een mooi verblijf gevonden. Deze keer met wat meer luxe en idyllisch gelegen.
Na een gesprek met de eigenares van het verblijf, hadden we al vlug contact met een plaatselijke visser die ons de volgende morgen al mee kon nemen voor acht uur vissen. De prijs na onderhandelen was niet zo veel voor onze normen: $ 120 voor een boot met schipper. De volgende morgen voor dag en dauw stonden we paraat. Het was al een avontuur om met een kleine boot met amper 25 PK door de branding van de Atlantische Oceaan te komen. Eenmaal door de branding kon er gevist worden. Met een boot van deze omvang kon er niet ver uit de kust gevist worden, maar echt nodig was dit ook niet. Het plezier kon direct al niet op na het vangen van een mooie Jack Trevally. Daarna volgden enkele mooie Sierra mackerels ( te vergelijken met onze makrelen maar dan op ‘epo’), en bonito’s. Tijdens deze sessie werden nog enkele mooie gepen (garfish) gemist met de popper.
 |
 |
Hoe langer hoe meer ging er voor ons een volledig nieuwe wereld open. De vissen op dit water waren zeer sterk en leken onuitputtelijk. Echt iets om aan te wennen. En om aan verslaafd te geraken…
Tijdens de volgende weken trokken we verder langs de Atlantische Oceaan. Er werd niet iedere dag gevist en ook niet elke keer was het bingo. Zo streken we op een dag neer in Gofito, een verlaten havenstad aan de oceaan. Hier hadden we een kamer gehuurd in een klein hotel. Aan de steiger van het hotel lag er een enorme big game boot (type Amerikaan) met alle toeters en bellen, en ook de prijs was naar behoren. In de verlaten havenstad was verder niet veel te beleven, daarom besloten we een dagje te rust te nemen in het hotel. Maar na enkele uren begon de verveling toe te slaan. Terwijl moeder de vrouw in het zonnetje lag, spoedden we ons met de hengels naar de steiger van het hotel. Daar verdween de verveling. In enkele uurtjes vingen we elk een tiental barracuda’s van rond de 30 cm. We bevisten deze roofvissen met 10-20 gr spinhengels met zeeforellepels en met een # 4 vliegenhengel en kleine streamers. Het was wel aan te raden om een staalkabeltje te gebruiken en het kunstaas zeer snel binnen te vissen. Naar traag gevist kunstaas werd niet omgekeken. Die kleine barracuda’s zaten vol pit en op licht materiaal was dit een mooie sport. De volgende dag zouden we met een plaatselijke visser op pad gaan, in plaats van een dure big game boot. Maar ditmaal werd het helemaal niets met de local hero. De plaatsen waar wij wilden vissen, wilde hij absoluut niet naartoe en zo was er al wrevel vanaf het eerste moment. Na drie uurtjes vissen zonder resultaat hebben we de tocht afgeblazen.
De volgende dagen trokken we weer verder langs de Atlantische kust, we logeerden bij lokale bevolking en bezochten we nog wat nationale parken. Spijtig genoeg mocht je niet vissen langs de stranden van de meeste nationale parken. Af en toe werd er nog wat vanaf de kant gevist en konden we trevally’s , kleine garfish en andere soorten vangen.
Montezuma
Eén van de tussenstoppen tijdens de trektocht langs de Atlantische oceaan was Montezuma. Dit is één van die dorpen waar in de jaren zeventig wat hippies zijn blijven plakken.
In het dorp zagen we redelijk wat verblijfplaatsen voor toeristen, van kleine hotels met alle comfort tot kleine kamers. Vanuit dit dorp worden ook redelijk wat boottochten naar aanliggende ‘piraten eilanden’ georganiseerd. Dus snelle stabiele boten die zonder gevaar iets verder op zee konden. Na wat te onderhandelen met de plaatselijke touroperator hadden we een boot gehuurd voor de volgende dag. Hier lag de prijs al hoger, nu $ 320 per dag per boot, met eten en drank. Gelukkig waren we nu gezegend met een goede schipper; een fervent visser die er alles aan deed om vis te vangen en die de wateren ook zeer goed kende. Na enkele uren trollen voeren we op 16 mijl uit de kust. We hadden nog niets gezien. Maar er was wel degelijk hoop, er waren al enkele zeilvissen, een marlijn en honderden dolfijnen gespot. Eén aanbeet van een zeilvis was verloren gegaan. Vis in overvloed maar geen aanbeten! Toen besloten we wat dichter onder de kust te gaan vissen en dat was een goede keuze. De schipper had een ‘mahi mahi’ zien liggen onder een stuk drifthout op de stroomnaad. Hij keerde de boot zo vlug hij kon en voer voor de tweede keer langs het stuk drifthout. Het kunstaas was amper in de buurt van het drifthout of het water brak open en een reel begon te gieren. Nu kon het echte werk beginnen. Dit was beslist geen kleine ‘gouddorade’. Na enige tijd zwoegen werd de vis geland en gemeten. De meetlat gaf 151 cm aan.
Onze dag kon niet meer stuk. Maar het was nog niet gedaan. De volgende uren werden nog bonito’s en een geelvintonijn gevangen.
Misschien niet de allergrootste vissen, maar wel exemplaren met een hoge fun-factor. Op een bepaald moment werd opnieuw een zeilvis gespot. Na wat rondcirkelen in de omgeving van de gespotte vis, zagen we de zeilvis opnieuw op het moment dat hij het kunstaas wilde pakken. Een ferme aanbeet, en de hengel kromde. De spanning steeg. De schipper raadde aan om even te wachten, de vis enkele tientallen meters lijn te geven en dan zo hard aanslaan als je kon. Hetgeen ook precies gebeurde. Het gevecht wat volgde zullen we niet snel vergeten. Pure euforie, na een gevecht van een tiental minuten gaf de vis zich over en en kon mijn zoon Sven een echte zeilvis op zijn naam schrijven. De meetlat bleef staan op 251 cm, een pracht van een vis met één brok spieren.
De visdag werd rond 14 uur afgerond met enkele pintjes met de schipper. Voor hem was dit immers ook een nieuw bootrecord. Na enkele dagen in Montezuma vertrokken we terug noordelijker langs de Atlantische Oceaan.
Richting Nicaragua.
Hoe noordelijker wij kwamen hoe meer Amerikanen er waren, en hoe duurder het werd. Toch wilden we het eens proberen om met een Amerikaanse biggameboot te gaan vissen. Tweemaal hebben we dit gedaan. Ieder keer kostte het ons $ 700 per boot voor 6 uur met eten en drinken. De boten waren voorzien van alle toeters en bellen: dieptemeters, GPS, downriggers, outriggers, teasers, radio, twee deck-hands die de vis binnen trokken en de hengels gereed maakten, kunstaas wisselden, drank en eten aanboden en vis schoonmaakten, zodat de klant niets moest doen.
Deze boten gingen dan ook verder en waren veel sneller, maar om eerlijk te zijn we hadden veel meer plezier met de lokale schippers. Op de dure boten kon je gewoonweg geen hengel in je handen nemen, de deck-hands waren je altijd voor. De visbeloftes van de Amerikanen waren enorm. Dit werd nog eens ondersteund met spectaculaire foto’s uit hun eigen reclamefolders. Maar het bleef helaas bij beloftes. De eerste keer kregen we zelfs geen aanbeet. Bij de tweede schipper was het iets beter van vangsten, maar de man was nogal eigenzinnig. Het eerste half uur meldden zich direct twee bonito’s en enkele kleine mahi mahi’s. Op een twintigtal mijl uit de kust hebben we nog even een marlijn aan de lijn gehad en verloren, voor de rest van de dag was het niets.
Doordat het redelijk zwaar weer werd (kleine tropische storm), vroegen we om dichter onder de kust te mogen vissen op roostervis en trevally's, maar de schipper vertikte het op onze aanvraag in te gaan en werkte stug zijn vooropgesteld programma af. Op deze luxe boot zou je je een koning moeten voelen. Helaas begon het ons snel te vervelen, de houding van de Yank was zacht gezegd niet erg gericht op het motto: de klant is koning.
De reis ging de dagen erna richting binnenland, waar we niet meer gevist hebben. Om de vakantie af te ronden hebben we de laatste drie dagen wederom doorgebracht tussen de hippies in Montezuma waar we nog mooie vangsten hebben kunnen boeken en ons rot geamuseerd hebben.
 |
 |
 |
 |
Kort samengevat konden we terugzien op een rijke ervaring. We leerden opnieuw dat de lokale bevolking meer kennis heeft van de lokale wateren en vissoorten dan de op commerciële leest geschoeide Amerikaanse boten. Bij de locals gaat het er veel gemoedelijker aan toe; je kunt er zelf vissen, en je raakt niet al je dollars meteen kwijt. Deck-hands zijn soms nodig, maar ze kunnen aan boord ook het eigenlijke vissen verpesten door je letterlijk alles uit handen te nemen. De leukste visserij ligt eenvoudig onder handbereik met soorten als de trevally’s, tonijntjes en bonito’s. Hou er rekening mee dat het vissen op marlijn en mahi mahi niet altijd zo makkelijk is zoals het in de folders lijkt. Costa Rica is een mooi land met een grote verscheidenheid aan vissen, zowel voor zoet als zout. Met een prachtige gastvrije bevolking en een indrukwekkende natuur vol wilde dieren en planten, dus voor iedereen aan te raden. Wij hebben ondertussen een groot deel van dit land gezien en bevist. Maar nog niet alles, want op onze wensenlijst staat nog het vissen op forel in het regenwoud en het belagen van de black-bass. Wie weet ligt dit nog eens in het verschiet en komen we elkaar daar tegen.
