Home sweet home 2010 deel 2 |
Naar andere verslagen van deze visser. |
Het is zaterdagochtend, rond half tien word ik wakker. De meervalweek heeft duidelijk zijn sporen nagelaten want ik ben nog doodmoe. Toch sta ik op en een uurtje later zit ik in de auto met Bart. We rijden naar een meer, een dik uurtje rijden van Mequinenza.
De locatie heb ik vorig jaar bemachtigd van een Duitser, die werkzaam was in de Spanisch Fishing Lodge. De jongeman was geïnteresseerd in mijn alledaagse visserij met shads. Toen ik hem vertelde dat ik graag op baars viste, deed hij uiterst geheimzinnig over een groot meer, “Secret Lake” genaamd. Op dit meer zouden al baarzen gevangen zijn van meer dan 56 cm. Het probleem was echter dat hij niet meteen wilde vertellen waar het meer zich bevond. Niet erg dacht ik, aangezien we zeer gedetailleerde kaarten van een groot gebied rondom Mequinenza, Almatret en Caspe bij ons hadden. Deze dateerden van enkele meervaltrips enige jaren geleden waarbij we kampeerden, in de middle of nowhere.
Volgende dag hielden we de kaart van het betreffende gebied onder de jongen zijn neus en enigszins verbaasd wees hij ons toch de weg naar het grote, zeer mooie “Secret Lake”. Onze verkenningstocht vorig jaar leverde voornamelijk kleinere baarzen en enige mooie maatse snoekbaarzen op.
Ik ben al meer dan een uur aan het rijden, plots kom ik op de weg richting het meer en hebben we een mooi zicht over “Secret Lake”. Wat meteen opvalt is dat het water er veel hoger staat dan vorig jaar. Wel ligt het er mooi bij, zo glad als een spiegel en het is er adembenemend mooi. Ook zie je er de ganse dag niemand.
Ik begin een hoekje uit te kammen met shads, al vrij snel verspeel ik er wat. Bart vist met de Illex watermoccassin en heeft het op black bass gemunt. Deze zwemmen er ook rond.
Ik verplaats me en vis de shad met een 10 gram loodkop in grote sprongen binnen, wel houd ik contact met de bodem. Als ik ingooi is het er op sommige plaatsen toch meer dan tien meter diep, met een erg grillig talud. Het duurt dan ook niet lang vooraleer ik enkele aanbeten incasseer. Ik vang verschillende baarzen na elkaar, allemaal dertigers, ook een snoekbaarsje is de klos.
Bart verteld me dat er af en toe een black bass achter zijn moccassin zwemt, ik vertel hem wat agressiever en sneller te vissen. Toch vraagt hij of ik hem eens de Illex sk pop demonstreer.
Ik vis vrij veel met poppers en werp hem heel ver, ik vertel Bart dat hij de popper over de stenen, een metertje of drie vier uit de kant moet binnenvissen.
De popper valt in het water, ik geef vijf tikken en knal… hangen.
Bart kijkt wat verontwaardigd, maar is overtuigd van de vangkracht en vist vakkundig met de popper verder.
Ik ga door met de vertrouwde curly tail, krijg nog enkele aanbeten, maar verspeel wel vrij veel shads.
Als ik dit beu ben, neem ik mijn andere hengel en monteer ook een poppertje.
Eerste worp, enkele tikken, knal… Bart kan het niet vatten, hij heeft net het hele stuk uitgekamd, zonder een aanbeet.
De vis is wat groter dan die van daarnet. Springt enkele malen uit het water, gelukkig is hij goed gehaakt.
Na nog een hele tijd vruchteloos “gepopperd” te hebben, neem ik terug mijn shadhengel ter hand. Ondertussen heeft Bart ook zijn eerste baars gevangen op een diepduikend plugje.
We gaan een heel eind verder en komen aan bij een grote ronde toren, die in het water staat, gevolgd door nog enkele smalle zuilen. Vorig jaar stond ik vlak naast de toren te vissen, nu kan ik er net bij met het kunstaas.
Ik zeg tegen Bart dat dit wel eens de “ hotspot” kan zijn.
Bij mijn eerste worpen, vlak naast de palen, krijg ik massaal veel aanbeten en vang dan ook geregeld wat baarzen, allen van een mooi formaat. Bart vangt er ook nog wat bij, wel is duidelijk dat de shad, kort tegen de bodem het beter doet dan een hoger geviste plug. Ook verspeel ik nog een mooie bass.
Hierna begint de hitte door te wegen en zetten we ons op een schaduwrijk plekje om wat te eten en te drinken.
We vissen nog even door op een andere stek. Op onze terugweg naar de auto vang ik ook mijn eerste snoek met Spaans bloed, her en der volgen nog wat aanbeten.
Mijn zitvlees is terug aangesterkt en ik kan er weer tegen voor enkele dagen.
Op zondag wordt er niet gevist en s’avonds trekt een zwaar onweer over Mequinenza. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn doosje met shads terug gebruiksklaar te maken, voor een volgende raid.
Maandagochtend stellen we het meervalkampement terug op, op dezelfde stek als de voorbijgaande week. Deze blijkt toch vrij te zijn. Wel is er een groep van vijf man in onze buurt komen zitten. Zij worden gegidst door Catmaster Tours, een bedrijfje van de Britt Colin Bunn.
Ook onze karperstek wordt terug van wat voer voorzien. Wat er bij het uitvaren meteen opvalt is dat het water met enige regelmaat vele vuilplakkaten afvoert, dit is het gevolg van het zware onweer van afgelopen nacht.
Het water staat ook meer dan een meter hoger dan vorige week. Ik heb er eigenlijk niet zo’n goed oog in, toch vangt de Engelse groep vrij snel een vis, aan één van hun tien stokken. Bart vangt overdag weer twee kleine meervallen op de karperhengels.
In de late namiddag voeg ik me bij hem en plots wordt het pikdonker. Zeer zware windstoten, felle regen, hagel en al wat je maar wil is het gevolg hiervan. Al onze spullen hebben we vliegensvlug in veiligheid gebracht. De Britten schuilen in hun shelters, de gids trapt het af en laat zijn gasten in de steek (!).
Wij zitten in de auto, en mijn blik is voortdurend op de boot gericht, ik vertrouw het zaakje niet erg. Soms regent het zo hard dat je geen vijftien meter ver kan zien. Plots zie ik dat de skiff langs één kant geen tien centimeter meer boven het wateroppervlak uitsteekt. Ik spring uit de wagen, neem een emmer en begin als een gek de boot leeg te scheppen, ondertussen giet het nog steeds. De accu van de dieptemeter en de volle tank benzine staan beide langs dezelfde zijde van de boot, al het regenwater in de boot trekt hier dus ook naar toe, met alle gevolgen van dien. Een kwartiertje later houdt het eindelijk op, ik ben drijfnat en bibber van de kou. Het is geen twintig graden meer, even verderop zijn er verscheidene bomen omgewaaid en moeder meld via sms dat in ons huisje alle stroom is uitgevallen.
Die avond varen we rond half acht voor de eerste keer de lijnen uit. Het ziet er niet zo goed uit, na het onweer zijn er vele plakkaten planten losgeslagen en drijven in onze lijnen. Dit drijfvuil bestaat voornamelijk uit planten, takken en soms ook hele boomstammen.
Dit is één van de ergste nachtmerries van elke meervalvisser, of je nu met boeien of met pellets vist.
Het vuil raakt in je lijn en neemt deze mee op sleeptouw, waardoor de aaspellets zich verwijderen van de voederplek. De vangkans wordt zo natuurlijk vele malen kleiner. Opnieuw uitvaren en voederen is dan de boodschap.
Het duurt dan ook niet lang vooraleer onze zes hengels er terug uitliggen.
Rond 22.00u ziet het er terug wat beter uit en varen we direct onze zes rigs uit. Als ik met pa terug aan de kant kom staat er al terug een hengel te knikken van het vuil.
Toch krijgen we nog twee aanbeten, een kleinere vis lost vlak voor de kant, en ik vang er nog eentje van 151cm.
Het is bijna 0.00u als we de overige lijnen binnendraaien, in elke lijn hangt drijfvuil…
Nog twee meervaldagen te gaan, ik heb besloten om de twee volle dagen samen met Bart op de stek door te brengen en te vissen met twee karperhengels en ook twee meervalhengels. Rond 9.00u is alles klaar en liggen onze lijnen in het water.
Onze karperhengels liggen al vrij snel terug uit het water, omdat de rivier plots weer enorm veel drijfvuil afvoert, ook de meervalhengels worden terug opgedraaid. Er wordt gewacht op betere tijden. Ook de Britten geven het op en draaien hun lijnen binnen.
Kort na de middag ziet het er beter uit, ik vaar onze twee meervalhengels uit, de karperlijnen worden richting de voerstek gegooid.
Na een uurtje buigt er een hengel flink door en krijgen we een mooie aanbeet. Bart neemt de hengel en begint aan de dril. Even later neem ik de meerval in de bek en meten we de vis op 188 cm. Er worden wat foto’s in het water genomen, dit staat nu zo hoog, dat Bart er zonder problemen kan gaan staan, door de lage waterstand van vorige week weet hij op welk plekje het niet al te diep is.
Op de karperhengels blijft het rustig, op een meervalletje van 122cm na.
S’avonds komt er af en toe nog wat drijfvuil voorbij. We moeten nog een keertje meer uitvaren, maar vangen nog drie vissen van respectievelijk 120, 176, 197 cm.
 |
 |
Onze laatste meervaldag is aangebroken, ook nu vissen we overdag, zelfs met zes hengels.
Pa heeft ook besloten om de laatste dag volledig te benutten.
Maar zoals het vaak is met de meervallen, krijgen we overdag geen stootje.
Ik doe de meervaldans en bid voor nog enkele twee metervissen, omdat we die deze week nog niet gezien hebben.
Het is bijna schemer als we dan toch onze eerste aanbeet krijgen, het is terug de beurt aan pa en zoals we gewoon zijn van hem, drilt hij zeer strak. Binnen de kortste keren ligt de vis uitgeteld op het zeil. De meervalgoden zijn ons goedgezind, want de vis meet 213 cm.
De lijn wordt terug uitgevaren, ook besluiten we om onze andere lijnen terug te beazen en opnieuw uit te varen, net voor het donker. De wind is weer fel aangetrokken. Ook nu hoeven we niet lang op een aanbeet te wachten, ik land een mooie vis van 221 cm.
We besluiten om de lijn niet meer opnieuw uit te varen, omdat het niet verantwoord is met de felle wind, ook zouden we in het donker tussen onze andere lijnen moeten varen, aangezien ik de vis met de middelste hengel gevangen heb.
Nu is het de beurt aan Bart, een half uurtje later mag hij aan de slag. De vis neemt enorm veel draad en Bart roept dat de lijn bijna allemaal van zijn spoel is. Hij had al eerder de opmerking gegeven dat er op die molen toch niet veel draad meer op zit. De slip staat intussen potdicht gedraaid. Ik rep me naar Bart toe en in een “alles of niets” poging zet ik mij onder de hengel, met mijn hand net boven de molen en duw de hengel zo ver mogelijk naar achter. Het lukt, want de vis is gestopt, ik roep Bart om snel naar achter te gaan en daarna de draad terug op te winden. Op het laatste nippertje zag ik met mijn hoofdlampje dat er nog vier lussen draad op de lege spoel zaten…
Ondertussen begint er nog een hengel te rammelen, pa is te ver verwijderd en ik neem de hengel en begin ook te drillen. Pa assisteert Bart, moeder geeft me een handschoen en een onthaaktang. Snel land ik de vis, pa helpt met het meten, 182 cm. Ondertussen is Bart nog steeds aan het drillen, de gehaakte vis heeft een andere lijn meegenomen, en ook onze marker. Het is nog even spannend, toch kunnen we de vis landen.
We leggen de meerval op ons zeil en komen uit op 232 cm. De meervalgoden hebben ons op de laatste avond nog drie twee meterplussers gegeven. Ons kamp is een ware chaos, overal ligt er draad, lood en handschoenen, ook hangt er een typisch “meervalgeurtje”. Dit is een mengeling van zweet, meervalslijm en pellets. Ondertussen staan er nog twee hengels uit, één daarvan moeten we vroegtijdig binnen halen, omdat er een hele grote tak ingedreven was. Ondertussen ruimen we onze spullen netjes op.
Pa zit in de boot, hij bergt de dieptemeter veilig op. Net opdat moment gaat onze enige uitstaande hengel af.
Deze is voor pa, de vis is snel geland en was met zijn 117cm ook onze afsluiter.
Moe maar voldaan maken we onze kampplaats schoon, onze meervalsessie zit er op.
De volgende dag rij ik tegen de middag nog een keertje naar Secret Lake. De wind is er zo fel, dat ik er geen goed oog in heb, met een plug gooi ik nog geen vijf meter ver.
Ik kam enkele stekjes zorgvuldig uit met de Illex curly tail, op een 14 gram loodkop. Ik kan nog moeilijk de bodem houden. Na een kwartiertje vang ik toch al snel enkele baarzen en begin wat vertrouwen te krijgen. Na een poosje ga ik op de kant staan, waar de wind pal op staat. Ik gooi mijn aasje zo ver ik kan en vis hem met vinnige tikken terug, niet wetende dat ik bodemcontact heb of niet. Toch krijg ik op korte tijd beet na beet en weet meerdere mooie baarzen te vangen. Ook verspeel ik weer een mooie bass. Als het uit is met de pret rij ik naar een ander hoekje van het immense meer. Al snel kom ik erachter dat hier niets te beleven valt. Ik vis nog een uurtje op mijn vorige stek, maar krijg nauwelijks nog aanbeten en besluit om terug naar Mequinenza te keren.
Daarna breekt onze laatste visdag aan. Ik besluit om nog een dagje te gaan werpen op Secret Lake, samen met Bart. Als we aankomen staat er nog wat wind, later op de dag valt deze helemaal weg. Na even gevist te hebben, is het al nel duidelijk dat het niet makkelijk zal zijn om enkele vissen te vangen. Toch na een poosje vang ik een prachtig gekleurde baars van 43 cm. Helaas is Bart te ver verwijderd met het fototoestel en besluit ik om mijn vangst direct terug te zetten.
Na mij terug bij Bart gevoegd te hebben, heeft hij nog geen tik op zijn plug gehad.
Ik krijg af en toe aanbeten op mijn Illex Curly tail, maar de baarzen hangen niet, en als ze hangen vallen ze er af tijdens de dril. Ook verspeel ik nog enkele malen een black bass. Telkens springt de vis tijdens de dril uit het water en weet zich van de haken te ontdoen. Wat opvalt is dat de bass, gewoon mee in een school baarzen zwemt.
Uiteindelijk haakt Bart toch een baarsje op zijn plug. Gevolgd door een kleine black bass.
Fier als een gieter spreekt hij de magische woorden: “leerling overtreft meester”.
Ik heb immers nog maar één vis gevangen, Bart heeft er twee.
Kort daarna komen we bij de toren aan.
Direct haak ik vis, weer een bass. Deze springt uit het water en weet zich weer van de haak te ontdoen. Het zit me echt niet mee vandaag.
In een hoekje liggen er wat takken, ik besluit om dit stuk uit te kammen met de befaamde Chubby. Na enkele minuten schiet er een joekel van een black bass uit de takken en tikt even tegen de Chubby aan, om vervolgens terug de diepte in te schieten. Ik maak me er al lang niet druk meer om. Wel krijg ik enorm veel bewondering voor de vele Amerikaanse en ook steeds meer Europese bassvissers. Gericht vissen op zo een uiterst sluwe vis, vergt veel van je concentratievermogen.
Een poosje later vang ik dan eindelijk toch nog enkele baarzen en besluiten we om huiswaarts te keren.
Die dag heb ik zes keer een black bass gehaakt, die telkens uit het water sprong en zich van de haak wist te ontdoen.
Onze vakantie zit er op en we kunnen terugblikken op een zéér geslaagde visvakantie.
Voor de mensen die ook interesse hebben in een (vis)vakantie in Mequinenza, Sebastiaan Swaelens verhuurt twee huizen in Mequinenza, op loopafstand van het water. Deze woningen zijn voorzien van airco en zwembad.
Sebastiaan is te bereiken op het nummer 03/3831287 of via e-mail op vonny1@live.be en hij spreekt vloeiend Spaans, Frans, Duits, Engels en Nederlands.
Meervalgroeten,
Van Opstal Jelle
