Jurassic park : “The real World” (part one) |
Naar andere verslagen van deze visser. |
Het begon in 2010 op de hengelsport -en visbotenbeurs te Utrecht. Ik liep mijn Illex collega Bram Bokkers tegen het lijf, op onze stand. Bram was enkele weken terug uit Brazilië en vertelde enthousiast over zijn Amazone avontuur. Samen met Bram ging ik naar de stand van Tightlines . Daar ontmoette ik Bert Goeree, eigenaar van Tightlines visreizen, de visreizen voor de avontuurlijke visser. Na enig email traffic wist ik het wel, ik ga volgend jaar mee naar de Amazone… En dat het een avontuurlijk tripje werd heb ik geweten…
24 september 2011, eindelijk is het zover. Hier heb ik maanden naar uitgekeken. Het is nog héél vroeg in de ochtend als mijn ouders mij afzetten in Schiphol. Daar ontmoet ik mijn drie Hollandse medereizigers, Theo, Bram en Bert. Bert is de eigenaar van Tightlines en Bram gaat vaak mee op buitenlandse trips, om de fotografie te verzorgen.
Om 6.00u stipt stijgt ons vliegtuig op richting Lissabon, wat een drie uur durende vlucht blijkt te zijn. Van daaruit vliegen we negen uur verder richting de hoofdstad van Brazilië. Eens we goed en wel geland zijn in Brasilia, moeten we nog acht uur wachten op onze volgende vlucht. Deze gaat nog drie uur verder, richting Porto Velho. Hier worden we afgehaald door Leo Madeira. Leo is onze trip coördinator en heeft hier alles voor ons geregeld. Hij brengt ons naar een hotel in de buurt. Na een verkwikkende douche kruip ik in mijn bed. Het is half drie s’nachts, plaatselijke tijd. We hebben er dan bijna dertig reisuren opzitten.
De volgende ochtend ben ik vroeg wakker, omdat we zeven uur in de tijd zijn terug gegaan. Aan de ontbijttafel komen we samen met nog vier Amerikanen, die met ons in dezelfde lodge zullen verblijven. Vandaag staat er een rustdag gepland. Leo heeft een busje gehuurd en gaat met ons naar een mooie waterval, in de Madeira rivier.
Stroomversnelling in de Madeira rivier.
Onderweg staar ik me de ogen uit mijn hoofd, zo mooi is het hier. Dat belooft wat voor morgen denk ik bij mezelf. Dan staat er nog een negen uur durende rit op ons programma, dwars door de “Amazone highway”, om zo tot aan onze lodge te geraken.
S’avonds weet ik niet goed wat me te wachten staat en val doodmoe in slaap. En dan durf ik nog niet aan het vissen zelf te denken, want dan zou ik de slaap niet kunnen vatten…
Na een veel te korte nacht is het dan zover, ons busje staat klaar en al onze spullen worden met enige voorzichtigheid in de bus geladen. Onze valiezen, maar nog veel belangrijker zijn de hengelkokers natuurlijk. Het avontuur kan nu echt beginnen.
Na een eerste tochtje van drie uur, gaan we ergens een klein restaurantje opzoeken. We eten rijst met vis, in een krokant korstje.
De magen worden goed gevuld, alvorens we de jungle ingaan…
Na de lunch steken we tweemaal de Madeira rivier over met een veerpont. Hier spotten we boto’s, dit zijn roze dolfijnen. Ook zien we nog een kleinere soort rivierdolfijntjes.
De weg wordt erg slecht, veel stof, diepe putten, kortom: “welkom in het Amazonegebied”…
Oud ijzer wordt hier ook opgehaald.
Hoe verder we rijden, hoe groener het wordt. Normaal slaap ik steevast tijdens lange autoritten. Nu geef ik mijn ogen goed de kost en weet niet waar eerst te kijken. Af en toe moeten we erg smalle bruggetjes over. Onder die bruggen lopen kleine kreekjes met stromend water.
De natuur is hier wonderschoon.
Het wordt al aardig donker als we onze eindbestemming naderen. We zitten immers niet ver af van de evenaar. Om 6.00u is het licht, maar om 18.00u gaat het licht alweer uit. We komen aan bij een veerpont, het is pikdonker. Onze bus rijdt de pont op en deze brengt ons naar de overkant van de rivier. Hier staan onze gidsen ons op te wachten met hun bootjes. Ze weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Zo nemen ze ons mee in hun bootjes en varen met een snelheid van meer dan 40 km/u over de rivier, dit in het donker en met veel rotsen in de rivier. Dit is echt gekkenwerk. Vijf bootjes varen pijlsnel achter elkaar. De gidsen seinen met hun pillampen en geven steeds tekens waar er zich rotsen of ondieptes zouden bevinden. Na een helse tocht van ongeveer twintig minuten komen we aan bij onze lodge. Deze ligt op de splitsing van de Aripuanã River en de Roosevelt River. Eénmaal ik goed en wel aan de kant ben, waan ik mij in een andere wereld. Een lange, mooi verlichte steiger, door het bos leidt ons naar onze verblijfplaats. Je hoort hier tal van krekels, kikkers en ander beestig lawaai. Dit is echt de jungle!!! Fenomenaal!!!
Verblijfplaats met daarnaast onze slaaphutten.
Na nog een heerlijk avondmaal verdelen we de slaaphutten en kruipen we in ons mandje. Wij zitten met vier in een hut, ik met de drie Hollanders…
Ik slaap niet vast en ben vroeg wakker, om 6.00u is het ontbijt, maar ik popel van ongeduld om het water op te kunnen. Het weer ziet er erg grijs en mistig uit, niet te best dus. Rond de klok van 7.00u wordt er per twee personen een gids toegewezen en kunnen we gaan. Ik zit samen met Theo in een boot en onze gids is Lazaro, een jonge, erg pientere kerel. De boten zijn snelle platbodems, voorzien van een 30 pk motor, om de hevige stroomversnellingen goed te kunnen nemen. We zijn nog geen minuut op het water of de regen valt al met bakken uit de lucht. Binnen de kortste keren zit ik tot aan mijn enkels in het water en begin al snel water uit de boot te hozen. Hoezo tropisch regenwoud???? Na een half uur varen ben ik kletsnat, kleren, schoenen, ondergoed… Enfin, geen gejammer want het vissen kan beginnen. Al snel krijg ik enkele rake klappen op mijn kunstaas, niet normaal hoe deze rovers op je hengel klappen. Toch hangen ze niet. Ik ben aan de slag met een Pezon&Michel hengel uit de Gunki serie. Een baitcaster met een werpgewicht van 30 tot 80 gram. Op mijn reel heb ik Power pro met een trekkracht van 20 kilo. Als onderlijn gebruik ik dik nylon ( Sea leader) van 0,80mm.
Plots is het goed raak en mag ik mijn eerste vis van de trip verwelkomen. Het is een grote bicuda, een soort “Amazonesnoek”. Helaas regende het zo hard dat ik geen foto heb kunnen nemen. Theo vangt bijna gelijktijdig een peacock bass. Even later is het weer mijn beurt en kan ik op de foto met mijn eerste peacock ooit.
Peacock bass uit de Roosevelt River.
Er bestaan geen twee dezelfde peacock’s…
Naarmate de ochtend vordert krijgen we minder aanbeten en s’middags gaan we terug naar de lodge om een hapje te eten. Ondertussen is het opgehouden met regenen en trek ik droge kleren aan.
De eerste vissen zijn gevangen, toch is het niet wild met de vangsten. Wel krijg ik met regelmaat harde knallen op mijn kunstaas, toch worden er verschillende aanbeten gemist.
In de namiddag vissen we met wormen op de bodem, op allerlei kleinere meervalsoorten. Ik krijg de meeste aanbeten door mijn aas stilletjes binnen te vissen, net als slepen met een aasvisje op snoekbaars. Tegen de avond proberen we het nog even met kunstaas. Een enkele peacock is de klos.
S’avonds wordt er wat bijgepraat met de andere vissers, de visserij is op dit moment blijkbaar niet gemakkelijk. Waarschijnlijk heeft de waterstand er iets mee te maken.
Na de maaltijd van rijst, vis en bruine bonen gaan we vroeg slapen, uiteraard na eerst een (koude) douche genomen te hebben. Ik kan de slaap maar moeilijk vatten. Ik ben net uitgenodigd door Jander Moro om de volgende dag mee een film te maken over het vissen op Peacock , op een groot meer. Een afstand van 2,5u varen vanaf onze lodge. Jander is een bekend figuur in Brazilië. Hij is hier werkzaam als visgids en maakt verscheidene visprogramma’s per jaar, die uitgezonden worden op de Braziliaanse televisie en staat hier bekend als de Braziliaanse “Rex Hunt”.
De volgende ochtend sta ik uiteraard weer als eerste aan de ontbijttafel. Na enig overleg met Jander, weet ik welke hengels ik moet meenemen. Praten gebeurt in gebarentaal, aangezien ik geen Portugees praat en Jander geen Engels. Ik neem ook nog een stevige meervalpook mee. Als we nog tijd over hebben, gaan we het nog even proberen op Arapaima, indien deze aanwezig zijn.
Het is bijna half acht als we weg zijn. Onderweg passeren we nog enkele serieuze stroomversnellingen, waarbij we soms uit de boot moeten, zodat onze gids met minder gewicht in de boot de stroomversnelling beter kan nemen.
Jander (rechts) en onze cameraman (links).
Na enkele uren varen, legt onze schipper aan op een zandbank. Onderweg hebben we de grootste lol gehad. We verstonden mekaar heel goed, ondanks het feit dat we geen van allen dezelfde taal spraken.
We moeten nog een twintig minuten te voet door de jungle, om zo bij het meer te komen. Daar ligt een bootje op ons te wachten van waaruit wij dan zullen vissen.
Wat er nu gebeurt is echt gekkenwerk. Jander sleurt de 30 pk motor van onze boot, helemaal alleen op zijn rug door het oerwoud. Bergop, bergaf, tot aan het bootje op het meer. Na enig sleutelwerk is de motor van boot gewisseld en kan het vissen beginnen. Petje af….
Onze stuurman is een ouder mannetje die de boot met de motor van stek naar stek vaart en als we bij een “hotspot” aankomen legt hij de motor stil, om zo heel traag te kunnen driften. Hij corrigeert de drift met een roeispaan. Het is zaak om je kunstaas zo dicht mogelijk onder de takken te werpen.
Mannen met ervaring heb je hier van doen…
Spectaculair om zien is dat er verscheidene keren grote arapaima’s rond de boot wegdraaien. Deze vissen liggen meestal in de oppervlakte, omdat ze verschillende keren per uur omhoog moeten om even lucht te happen. Arapaima’s zijn de grootste geschubde zoetwatervissen ter wereld. Het zien alleen al van deze zeldzame prehistorische dieren geeft al een kick. Uiteraard zijn ze erg schuw en moeilijk vangbaar.
Vrij snel vang ik een kleine peacock met een swimbaitje. Even later krijg ik weer een beuk op mijn hengel en hangt er een joekel van een peacock aan de andere kant van mijn lijn. De Illex Freddy 125 is helemaal verzwolgen.
De cameraman filmt nauwlettend de dril, terwijl Jander er wat uitleg rond geeft. Na enkele minuten is de strijd gestreden en landt Jander mijn vangst met een bogagrip. De gripper is een echte “must have” in de jungle. Deze vissen zijn zo onvoorspelbaar en voor je het weet heb je een scherpe dreg in je handen. Dit wil je hier echt niet meemaken. Ook zijn sommige vissen hier voorzien met een knap gebit. Dus enige voorzichtigheid is hier wel aan de orde. De weger op de grip geeft zes kilo aan. Mijn hartslag gaat in overdrive…Wat een bak…
Mijn vakantie kan al niet meer stuk…
Jander heeft na een tijdje vissen nog steeds geen vis, wel al enkele aanbeten gemist. Hij vraagt of ik voor hem ook een swimbait heb. Uiteraard geef ik hem de kleinste maat Freddy en staan we beiden te gooien met dit superding. Na een poosje is het Jander die zijn hengel krom slaat. Ik neem de grip ter handen en landt een heel mooie gekleurde peacock voor mijn vismaat. De weger geeft vier kilo aan. De camera draait op volle toeren, even later schiet ik enkele platen van Jander met zijn vangst.
Prachtig gekleurde blauwe gloed over de vinnen van dit exemplaar.
Beiden vangen we nog enkele vissen, ik vang nog een kleine Jacunda ( lijkt wat op een lipvisje). In een stil ondiep hoekje krijg ik het nog aan de stok met enkele traïra’s. Deze vissen blijven maar moeilijk hangen. Na even verder gegooid te hebben kan ik er dan toch ééntje landen.
Traïra ofwel “hondsvis”, genaamd naar de hondentanden in zijn mond.
De tijd tikt helaas snel voorbij. We moeten stilaan stoppen met vissen en terug richting de lodge. Hier wil je in het donker echt niet achterblijven. Jander sleurt de motor weer terug door de jungle. Ik kan terugkijken op een schitterende visdag, moe maar voldaan varen wij terug.
Als we bij de lodge arriveren krijg ik heel wat felicitaties van mijn medevissers, voor het vangen van mijn grote peacock.
Bert en Bram vertelden uitbundig over hun ervaringen van vandaag. Zij hebben er meer dan 12 payara’s aangekregen op kunstaas. Geen enkele bleef hangen. Payara’s zijn echte pluggenslopers en moeilijk te haken, door de vele scherpe en harde tanden in hun bek. De muil van een payara is heel hard en stug, er zit weinig zacht vlees in om een haak goed in vast te kunnen zetten.
Stiekem droom ik van een grote payara vangst. Ik denk bij mezelf…Dit wordt mijn volgende uitdaging voor mijn laatste drie visdagen.
Graag deel ik mijn resterende visdagen met jullie mee in een volgend verslag.
Vlindertjes op een zandbank…
Vriendelijke groeten,
Van Opstal Jelle
