Een dagje Bellyboaten na de koudste nacht van de afgelopen 100 jaar !
Het is de gewoonte dat ik elke woensdag een visdag inplan omdat dat mijn vrije werkdag is. Deze dag breng is meestal samen met Johan door maar door pech aan zijn wagen kon de visdag niet doorgaan. Het was dinsdagavond en ik hoorde op alle weerberichten dat ze ongelooflijke vrieskou zouden geven op de nacht voor de visdag. Ik twijfelde om alleen te gaan maar toen dacht ik aan Mario die omwille van het barre weer enkele dagen extra bouwverlof heeft. Ik telefoneerde hem, deed hem het voorstel om een dagje gaan te B-Boaten en vroeg hem of hij bang was van een beetje bikkelen in de koude. Zoals ik Mario ken was zijn antwoord direct NEE, want een koude visdag is beter dan géén visdag.
Omstreeks 8uur (dus niet te vroege op deze koude dag) spraken we af aan een oprit van de autostrade. We laden de stapel visgerief over naar mijn wagen en het avontuur kon beginnen. Onderweg luisterden we naar de radio en hoorden we dat het kwik gezakt was tot -22°C . Dit maakte ons wel een beetje angstig omdat bij deze temperaturen de dyneema-lijn wel heel snel bevriest en omdat dat wel héél koud is aan de vingertoppen.
In de buurt van de eindbestemming nuttigen we eerst nog rustig een tasje koffie aan een tankstation en maken we een praatje met de uitbater. Deze wist ons het heuglijke nieuws te vertellen dat de temperatuur daar maar gezakt was tot -6°C. Dit gaf ons moed en we zetten meteen onze trip verder naar één van de zeldzame wateren die nog niet bevroren waren, namelijk het mooie Haringvliet.
impressie van een steenkoud maar prachtig Haringvliet!
We reden over de groote brug Noordwaarts en we zagen dat een behoorlijke ZW-wind stond (op internet had ik gezien dat het een 2N ging zijn, maar dit was duidelijk een 3ZW). Ons plan om aan de zijde van Numansdorp onder de brug te vissen al in het water vallen, maar we gingen toch maar eens kijken om polshoogte te nemen van de situatie. Op de eindbestemming aangekomen viel de situatie reuze mee. De wind was in kracht afgenomen , maar nog veel belangrijker was dat de temperatuur naar de aangename kant was. De moed was gestegen tot het hoogste niveau, we trokken onze volledige outfit aan inclusief muts en handschoenen en rondom 11uur sprongen we in het water van de volle 1,2°C.
Ik was nog geen 15 meter op de grote plas en de eerste aanbeet kwam heerlijk door aan mijn hengeltje. Een mooie baars kon niet tegen het irritante geratel van de X-Layer. We waren nog geen 2 minuten aan het vissen en 0 was er al af, dat smaakte naar meer. Enkele tellen later hoorde ik Mario genieten van drilplezier, dit werd echter snel gevold door een vloekje want meneertje snoekbaars wist zich vakkundig te bevrijden van Mario’s shad.
De volgende 2 uren ging het zeer vlot voor mij. Ik had de gevoeligheid van mijn dieptemeter zeer hoog gezet en de bodemweergave op “inverse”. Hierdoor kreeg ik een zeer smalle Grey-Line die intens zwart gekleurd was , met daaronder een witte lijn omdat de bodem er zeer hard is. Op deze manier zag ik soms een verdikking van de grey-line, nu hoefde ik alleen even halt te houden, de X-layer een aantal cm optillen , even schudden en dan stil afwachten om de aanbeet op mijn shadje dat nu net boven de bodem zweefde. De aanbeten bleven niet lang uit en bijna bij elke vis die ik op het schermpje zag was het Bingo. Wel losten vele vissen op half water.
Het ging vlot met momenten
Op een gegeven moment had ik een 5-tal vissen gevangen en stond bij Mario de teller nog op 0. Maar mijn viscollega bleef niet achter en begon ook vis te vangen. Mario wist een aantal vissen te vangen op GULP-ALIVE die gemonteerd was op de bijhengel. Op zijn handhengel ging hij vlot vis vangen op de X-layer. Op een gegeven moment liggen we naarst elkaar, ik zie op de dieptemeter een mooi vissymbool en vertel het hem. Mario antwoordt hierop met een felle aanslag. De “banaan”op het scherm bleek een mooi snoekje te zijn.
een snoekje voor de man met de berenmuts
Omstreeks 14 uur begon onze innerlijke mens te protesteren en was het dus tijd voor een hapje en een drankje. Aan de oever aangekomen en ontdaan van flippers en reddingsvest zien we in de verte een politieboot aankomen. De agent komt naar voren op het dek en we gaan er naartoe. De politie had een oproep binnengekregen dat er 2 bootjes in nood waren. Het bleken dus gewoon 2 b-boaters te zijn die de koude trotseerden. De agent kon er om lachen, controleerde onze vergunningen en na een babbeltje vertrokken ze weer uit ons gezichtsveld.
Tijdens onze maaltijd bleek dat Mario me helemaal ingehaald had want hij stond ook op 5 stuks. We sprongen terug in het water om nog even het beste van onszelf te geven.
Dit viel een beetje tegen want de X-layer liet ons in de steek. Ik ben overgestapt op andere statisch te vissen shads zoals Finn-s, maar alle aanbeten bleven uit. Dan moet er natuurlijk een andere troef op tafel gegooit worden. Ik knoopte aan mijn fluorcarbon een klein bruin-wit culpritje met een loodkop van 17 gram in ik begon zeer diagonaal te vissen tegen een hoge snelheid. De ene aanbeet volgde de andere op en enkele glasogen konden weer geland worden ( het viel op dat er vele vissen losten op half water). Mario ving zijn vissen op de GULP en het culpritje scoorde ook bij hem.
diagonalen met een kleine bruine culprit was het antwoord!
Als de zon ging dalen , daalden ook de aanbeten. Het laatste uur hebben we alles geprobeerd, maar konden we geen enkele aanbeet meer verzilveren. De teller stopte bij elk 10 stuks, dus mooi verdeeld.
Rond de klok van 5 was het genoeg geweest, we gingen richting oever, pakten in en dronken nog een lekker slokje zelfgemaakte kruidendrank en reden huiswaarts. Onderweg konden we terugblikken op een zeer mooie en geslaagde visdag
Groeten
Kim
Foto’s: Mario van Dijck
