De eerste 2 weken van het jaar gingen vrij moeizaam !
Er stond in mijn agenda op maandag en dinsdag een visdag gepland. De zondag voor deze maandag begon het enorm te sneeuwen ik zag mijn 2 visdagen al uitgewist worden. Maar niet gaan vissen kon toch geen optie zijn. Mijn ouders en vriendin verwittigde me van de gevaren op de baan en ze zeiden me dat ik beter thuis bleef en als ik toch zou vertrekken liefst niet alleen. Ik kon deze argumenten wel begrijpen en daarom nam ik de hoorn en belde een paar potentiële liefhebbers op. Niet iedereen had tijd en zin om bij deze omstandigheden naar Nederland te bollen, maar Mario is altijd klaar voor en visdag ! Mario heeft ook maar één motto: “ Er zijn zotten, er zijn superzotten en dan komen wij !!!”.
Om half zes werd Mario met zijn spullen opgepikt en het schaatswerk kon beginnen. Een 2-tal uren later kwamen we aan de brug van het haringvliet en vol goede moed werden de belly’s opgepompt. Ik hoorde tijdens het oppompen ppppppppffffffffffffffffffffft. Er was duidelijk een lek aan de schroefdop van de blaas. De moed zakte me op dat moment in de schoenen, maar dan is het de zaak om oplossingen te zoeken. Ik stelde voor aan Mario om naar de ingang van de oude haven van Willemstad te gaan. Daar kon hij bellyboaten en ik vanaf de kant werpen.
Willemstad lag er prachtig besneeuwd bij en het water nodigde uit om bevist te worden.
 |
|
 |
 |
Mario Sprong te water bij een mooi opkomend winterzonnetje !
Er zat op de kop nog een kantvisser met 2 zeehengels en een visje er aan. Hij was net in het diepe gat aan het vissen. Ik had gepland om de randen van het gat af te werpen met een shadje, maar deze mogelijkheid was er niet. Daarom gooide ik de ingang van het kanaaltje een beetje uit . Het viel me beter mee dan verwacht want na enkele worpen volgde een loeiharde aanbeet en de stijve lichtbruine Fox-shad met verticaal V-staartje verdween helemaal in een snoekbaarsbek. De man naast me zag het en begon ook met een derde hengel te werpen en ving ook zeer snel vis à “panvis”. Mario gaf de man een opmerking over het gebruik van 3 hengels en wijselijk draaide hij er één van uit.
Op een tijdspanne van 3 kwartiertjes wist ik er 3 snoekbaarzen te vangen en dat had ik nooit verwacht. Ik zag Mario ook een glasoog aan de haak slaan en nog één lossen op half water.
De eerste maal dat ik viste met de nieuwe Mitchel. Vederlicht en goede kwaliteit.
 |
 |
Na een uurtje vertrokken we weer op deze plek en de Tam-Tam was al snel rond gegaan . Er kwamen nog zes kantvissers optuigen op deze plek. Sindsdien ben ik nog enkele malen op het kopje geweest, maar telkens stond het er vol vissers.
Mario wist nog een plekje op de Dintel waar hij soms wel eens vanaf de kant vis kon vangen, dus gingen we het proberen maar spijtig genoeg zonder resultaat.
Ik stelde hem voor om in Zandvliet onze kansen eens te gaan wagen en al snel wist Mario een aanbeet te versieren op een visje dat dropshot gepresenteerd werd. Jammer want de stekelridder wist de haak zelfstandig te verwijderen.
Bij mezelf bleef elke aanbeet uit. De volgende halte was weer thuis.
Er werd gezocht naar een nieuwe blaas. Deze werd gevonden en de oude vervangen en ik kon al uitkijken naar dinsdag.
Half zes stond ik bij Geert aan de deur, hij opende de deur en begon te lachen. Gaan we vissen of vertrek ik toch maar naar het werk vroeg hij me! Hij wist het antwoord al en in het pikdonker stonden we al aan de nieuwe haven van Willemstad.
Bij het uitpakken toonde Geert me een aantal X-layers die hij zelf gemaakt had. Ze zagen er super uit en ze hadden hun vangstkracht al bewezen zei hij. Eéntje sprong wel in het oog. Hij had een fluogele gemaakt en deze was zo fluo dat het leek alsof hij licht gaf in het donker.
Ik toverde 2 Chimay’s uit de kofferbak en de eerste plaat werd geschoten.
Eén ding wisten we al en dat was dat we de dag met een frisse pint konden afsluiten.
We hadden voor deze stek gekozen omdat de trailerhelling afgesloten was en we er vanuit gingen dat er nu veel minder gevist werd.
Vol goede moed sprongen we het water in en op een klein knikje van enkele vierkante meters wist Geert binnen het kwartier 3 snoekbaarzen te vangen. De dag was al zeer goed begonnen.
Daarna werd het stil, heel stil. We wisten in de volgende 2 uur beiden nog 1 vis te vangen en het was over.
Dan maar richting brug want daar is altijd vis te vangen (dachten we…). Vol goede moed sprongen we het water in en snel ving Geert een mooie baars boven 5 m water.
 |
 |
Kort erna volgde er nog een aanbeet voor hem op 10m maar deze was Geert te slim af. We peddelden tot aan de 5de pijler en terug zonder enige aanbeet en vraagtekens begonnen te rijzen. Zou het water te snel zijn afgekoeld met de sneeuwval?
Ikzelf wist nog enkele gaten tot 9m tussen de Dintel en het Volkerak maar na het secuur uitvissen ervan was onze visteller toch niet meer hoger geklommen.
Omstreeks 16 uur in de namiddag hielden we het voor bekeken en bracht onze Chimay troost.
De volgende visdag zou met Koen doorgaan. We reden vroeg naar de Brug, maar nu eens aan de kant van Numansdorp. Ze gaven een windstille dag en dat was te merken aan de trailerhelling. 38 stuks om precies te zijn. Geen enkele vis was nog veilig op het Haringvliet en Hollands diep.
We sprongen het water in en de eerste snoekbaars voor Koen en voor mezelf diende zich vrij snel aan op een X-layer.
Ik lag op een plekje waar ik vis zag op de dieptemeter, maar buiten die ene wist ik er geen meer te vangen. Ik begon rond te peddelen en zei onderweg tegen Koen dat er nog vis lag op die plek maar ik ze niet gevangen kreeg. Ikzelf maakte maar meters en meters en bleef beetloos. Koen was ondertussen op dat plekje gaan liggen en ik zag hem vis vangen. De truc was namelijk zo stil mogelijk houden. Ik ging weer bij hem liggen en begon de plek met dropshot uit te werpen en al snel had ik succes. Als het plekje uitgevist was gingen we verder op zoek. We visten beiden met de grote “haai” van Wout. Zo stil mogelijk houden met deze grote shad was de sleutel tot succes.
Het leek tegen het middaguur wel een NKS wedstrijd aan de brug en daarom gingen we andere oorden opzoeken.
Deze werden gevonden aan een haventje langs de noordkant van het Hollands diep. We hadden er het rijk voor ons alleen en begonnen te speuren naar de glasoog. Het stroomde er fel en stil vissen was niet zo eenvoudig. Koen ving de eerste net achter een strekdam waar de stroming even wegviel.
Ik ging hetzelfde doen en wist 3 vissen vlak na mekaar te vangen op een diepte van 5,5m.
We wisten samen op deze plek op een dik uurtje 7 mooie vissen te vangen maar dan was het wel over.
Als laatste trokken we naar het haventje van de Bommel (dit kan succesvol zijn, maar enkel bij troebel water). Daar aangekomen telden we 10 trailers en we hoorden vertellen dat er aan Middelharnis ook nog eens 14 trailers stonden.
Het water was helder en we wisten dus al op voorhand dat het niets ging zijn. Toch even proberen en zeer snel hat ik een klein snoekje te strikken, maar daar bleef het ook bij.
Dit was al bij al een zeer mooie visdag met elk 13 vissen.
Dit zou normaal m’n laatste visdag moeten geweest zijn voor de operatie aan mijn schouder en daarna zou ik zeker 6 weken buiten strijd zijn.
Ik ging binnen voor de kijkoperatie, maar het bleek dat heel de binnenkant van mijn schouder om zeep was en dat er een grote operatie moet volgen met een revalidatie van meerdere maanden . Dit was slecht nieuws. Ik zou ten vroegste tegen de nieuwe opening van het seizoen weer kunnen vissen.
Na een heel weekend te zitten zwartkijken over die operatie was het tijd om mijn zinnen te verzetten.
Maandagmorgend trok ik op pad naar Zandvliet om er met zeer lichte kopjes mezelf helemaal gaan in te zetten.
Eerst de maandagochtendspits getrotseerd,
om daarna te arriveren aan het mooie ScheldeRijnkanaal.
Uit de shaddoos werd een grote FT genomen die gemonteerd was op een kopje van 3,5 gram.
 |
 |
Worp na worp werd zeer traag en geconcentreerd uitgevist en ondertussen kon ik was tot rust komen over heel het medisch gebeuren.
Na 3 uurtjes concentreren en afzien in de kou hield ik het voor bekeken. Ik heb geen enkele aanbeet gehad, maar het heeft me wel enorm deugd gedaan.
De dinsdag had ik met Peter afgesproken. Het zijn voor mij altijd dagen om naar uit te kijken, maar ook altijd dagen waarin we in moeilijke omstandigheden op pad gaan.
Ons doel was om in de voormiddag vanaf de kant op de Bergse Maas te vissen om in de namiddag te gaan Bellyboaten op de Grensmaas.
Vol enthousiasme visten we 2 ponden uit, maar zonder succes.
De Grensmaas was een beetje te ver rijden, dus trokken we naar de Dortse Kil waar we enkele gaten gingen uitwerpen. Dit weeral zonder enige aanbeet, maar de picknick in het zonnetje smaakte ons wel.
Dan maar richting Hollands diep. De wind stond er vrij strak Oost en vissen zou er geen pretje zijn.
We besloten weer richting Kil te rijden om met de BBoat er een overnachtingshaven gaan uit te vissen. Wachtend op de aanbeet …. Maar deze bleef uit.
Welke Bigfoot is hier geweest?
 |
 |
Het werd bijna donker en onze enige hoop was misschien nog Zandvliet. Onderweg genoten we van een Chimay en aangekomen in zandvliet zagen we Sven en zijn kameraad. De maat van Sven had zijn eerste worp een mooie vis van 65cm weten te vangen maar verder waren ook daar alle aanbeten uitgebleven net zoals bij ons ging gebeuren.
De trip werd huiswaarts gezet en er waren leuke gesprekken geweest tijdens de dag, maar onze inzet had toch beloond mogen worden met een aanbeet. Spijtig, volgende keer beter!
Groeten Kim
Vang ze !!!
