De kers op de taart na 4 jaar investeren in kantvissen!
Dinsdag 29 juni. Stipt om 5 uur doet de wekker waarvoor hij gemaakt is. Het is hard om op te staan want het is al de derde dag op rij dat het zo vroeg is, maar om te vissen is bijna geen enkele inspanning te groot.
De auto stond van de avond ervoor al ingeladen en de dozen met shads staan zoals altijd weer goed gevuld. Na een tussenstop bij de broodautomaat rij ik fileloos tot in Meer waar ik op de grens met Nederland heb afgesproken op de parking van de Macdonalds.
Marlon is de collega van de dag (een week ervoor was hij voor de eerste maal mee gaan kantvissen en hij was helemaal verkocht).
Spullen worden overgeladen en de caddy van Marlon brengt ons om 8 uur aan de Dortse Kil.
Ik keek enorm uit naar deze visdag omdat ik van Peter een hengel heb meegekregen om eens te testen; Het gaat om een mooie Lamiglas van 2m80.
Zodra we aan het water komen bepaald de richting van de stroming welke stek we eerst gaan doen.
Beide monteren we een klein shadje op een loodkop van 10 gram. De eerste worpen gebruik ik om de actie van de hengel te ontdekken en deze is eerder zacht (gevoelig) maar met enorm veel body. De eerste aanbeet laat niet lang op zich wachten, maar de vis weet zich vakkundig van het shadje te ontdoen, nog voordat we hem mochten zien.
We wisten dat de vis wakker was en vol enthousiasme werd de stek verder uitgekamd.
Een klein geel relax shadje met rode spikkels kon de eerste baars en daarna nog een snoekbaars verzilveren in de stroomnaad die op deze plek dicht in de oever staat. Buiten een paar azende windes hebben we geen vis meer kunnen bespeuren op deze plek .
 |
 |
 |
 |
De volgende plek die we bezochten is een plek die normaal gezien altijd wel vis oplevert, maar de laatste 2 weken valt het er een beetje tegen. Ook nu was de glasoog niet thuis.
Tijdens het vissen op deze plek konden we genieten van een enorme zeppelin die het luchtruim onveilig maakte.
De stroom was weggevallen. En dus ook gedaan met de aanbeet…
Stilaan begon het de andere richting uit te stromen. Dit was het moment om een bepaalde stek te testen. Ik had vroeger ondervonden dat er altijd veel vis zat op die plek, maar zo moeilijk te vangen. Stroomt het naar de ene kant, dan krijg je geen beet. Stroomt het naar de andere kant dan krijg je wel eens beet, maar verspeel je enorm veel kunstaas aan de mosseltjes op het talud . Stroomt het niet krijg je geen beet en heb je de ene hanger, na de andere.
Nu begon het traag de goede richting op te stromen en dit was het moment wat ik wou proberen.
Ik ging op het hoekje staan waar ik de vis verwacht en Marlon iets naar opzij. Al snel ving ik vis, maar even snel was ik de tel kwijt bij het aantal geparkeerde rubbertjes. Op deze plek moest meer zitten.
Met een loodkopje van 10 gram en een klein shadje schoof ik worp na worp een half metertje verder op. Ik gooide dwars op de stroom zo ver ik kon en liet de stroming het shadje meepakken langs de talud. Ik was ongeveer een 3-tal meter opgeschoven en voelde dat de stroming het shadje mooi langs het talud omhoog bracht. Na een paar worpen om het geheel te tunen was het Bingo en nog niet een beetje…
Nog nooit in mijn leven heb ik zo een aanbeet gehad, het was geen knal, maar het leek alsof een super sterke stofzuiger het shadje binnenzoog. Dan de aanslag gevolgd door een enorm kromme hengel zonder al te veel actie. Dan de eerste kopstoten. De adrenaline gierde en Marlon wist niet wat er gebeurde. In het verleden heb ik hier al vis verspeeld door lijnbreuk aan het vlijmscherpe talud. Dat mocht en zou nu niet gebeuren. Dit moest mijn recordvis zijn …
Met mijn hengel zo hoog mogelijk in de lucht probeerde ik zo goed als mogelijk (van de zenuwen) een evenwicht te zoeken tussen maximale belasting van het materiaal en de zachtheid van en snoekbaarsbek. Het piepkleine haakje mocht niet lossen.
En dan komt de duikboot boven … Bek wagenwijd open en nog even kopschudden…
Het geluk stond aan mijn kant en met bevende handen kon ik de vissen onder zijn kieuw en aan de staartwortel vastpakken. Een vreugdekreet galmde over het water. De nodige foto’s werden gemaakt en dan kwam het moment van de waarheid. Het Meetlint… Marlon hield het aan de bek gelijk en ik rolde de meter af. 85 , …; 90 …, 95 ,… 98 cm vol aan de haak !!! Om dit record te verbreken zal ik nog dikwijls moeten gaan.
De vis ging terug richting water en na enige reanimatie schoot de dame weer de diepte in.
Amai, nu weet ik waarom 4 jaar enorm veel tijd en energie in het kantvissen heb gestopt.
Ik beefde over mij hele lichaam, vissen was er even niet meer bij. Ik heb me neergezet met een boterham en gewoon genoten, niet meer of niet minder.
Ondertussen zag ik Marlon keurig zijn shadje manoeuvreren en aanbeet na aanbeet volgde . Het kan zo mooi zijn als het voorspelbaar wordt !
Jammer genoeg lost hij ook enkele vissen door lijnbreuk (waaronder ook een 80+). Hij viste met 0,21 mm en dat ik in zo een habitat toch iets te slapjes. Bij de wissel naar 0,27mm was het probleem opgelost.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Klik op de foto om te vergroten |
Enkele vissen verder hielden de glasogen het voor bekeken. Het werd tijd voor een andere stek. Na deze stek waren de batterijen helemaal opgeladen ! De dag kon voor ons al niet meer stuk. Op bijna elke plek die we troffen was het raak. Vaak kleinere vis, maar mooi aanbeten. Er wordt nu redelijk veel gevist met kunstaas op de Kil vanaf de kant en dat begin je gaan te merken. Op de “toegankelijke” plekken wordt het formaat vis kleiner en zit de haak vaak voorin de bek. Als je daarentegen gaat vissen op moeilijk te bereiken plekken dan komen er vaker mooiere vissen boven en bijna altijd diep gehaakt.
Met al het enthousiasme vergaten we bijna om ons velleke eens in te smeren en dat kan op de visdag zelf dan wel geen kwaad, maar de mogend erna…
 |
 |
We amuseerden ons rot en met zekere regelmaat kwam er ook vis aan de oever. Marlon wist weer eens een triootje neer te zetten met snoekbaars, baars en een snoekje. Buiten een baars heb ik alleen maar snoekbaars kunnen vangen. Eigenlijk jammer want de roofblei was super actief in de stroming, maar we konden hem met niks verleiden (misschien onze technieken wat gaan bijschaven).
 |
 |
 |
 |
Op de laatste plek van de dag heeft Marlon nog even getoverd ! Ik stond deze plek subtiel uit te vissen met een klein slugje op 10 gram en wist na veel moeite een stekelridder te haken onderaan het talud. Marlon gooide op de bovenkant van het talud met een 21 grams loodkop en een zeer grote slug van savage gear. Zeer snel en agressief werd deze binnengevist en gegrepen. Vol op de jighaak werd de slug genomen en zou dit van honger zijn geweest???
 |
 |
 |
|
Omstreeks 18 uur zetten we tred richting huis. Met een pintje onderweg konden we genieten van een meer dan geslaagde dag.
 |
 |
Groeten Kim
