Bellyboat ervaring van kerstmis tot kerstmis,…
Een dik jaar geleden had ik gehoord dat er ergens in Testelt een kunstaaswinkeltje zou zijn. Dit hoorde ik graag en even later stond ik er dan ook. Ik geraakte aan de praat met de eigenaar (Peter) en zoals het bij vissers onderling gaat ging het over dat ene onderwerp ‘Vissen’.
Ik dacht van mezelf dat ik al wel wat ervaring had op gebied van kunstaasvissen, maar het werd me al snel zeer duidelijk dat ik eigenlijk nog maar een druppeltje van de zee wist over het mooie kunstaasvissen. Ik luisterde dan ook vol verwondering naar Peter’s straffe verhalen over het verschil tussen vangen en niet vangen (hierbij fronste ik zeer vaak mijn wenkbrauwen want soms dacht ik dat het allemaal larie was). Peter vertelde me vaak over zijn ervaringen vanuit de bellyboat. Deze verhalen spraken me zeer sterk aan. Ik had al een beeld voor mijn ogen van mezelf in zo een bootje ergens op een rustig riviertje met een kanjer van een snoekbaars aan mij lijntje. Naïef als ik ben ik al zeer snel besloten om ook zo een ding te kopen. Ik had geluk want het was net de goede periode om aan geld te geraken (Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar). Toen ik financieel welgesteld genoeg was om zo een bellyboat met waadpak te kopen schafte ik me die dan ook direct aan. Het was een Ron-Tompson V- Boat omdat deze binnen mijn budget lag.Mijn waadpak was van Spro en flippers heb ik 2de hands gekocht van een duiker (deze flippers heb ik wel iets ingekort omdat dat makkelijker manouvreerde).
Toen was het eindelijk zo ver: 25 december 2005.
Ik had al het materiaal maar nog geen visvergunning voor Nederland en ik was ook niet op de hoogte welke vergunning je in België nodig had om met een Belly te mogen vissen want ik had alleen maar het gewone visverlof en niet het grote.
Dus mijn vader en ik op weg naar de mitzeerhoeve (een water in Katelijne-Waver achter een fabriek waar iedereen altijd mocht vissen.) Mij vader was er bij omdat mijn moeder nogal angstig was t.o.v. het hele bootjesgebeuren.
We kwamen aan het mooie vlakke water met een stralend winterzonnetje. Ik trek nerveus al mijn kledij aan en zet de Belly op het water. Ik neem mijn veel te slappe spinstokje van 2.40m van de kant en ik wil in mijn bootje stappen. Maar wat zie ik, die Belly is al zeker 10 à 15 m afgedreven. Natuurlijk kwam er heel wat gevloek van mij en ook van mijn vader want die vond zo een bootje maar niks. Dan maar wachten tot hij aan de andere kant aanmeerde.
Een half uurtje later en met de Bellyboat goed vastgehouden was het dan eindelijk zo ver. Ik zat in de Belly op het water. Het was puur genieten, maar dit genieten ging stiekem gepaard met een angstig hartje. Het trappelen ging goed en al snel was ik wel 20 meter van de kant maar dan, … Hoe kan je in godsnaam draaien met zo een ding? Na enig gemanoeuvreer lukte dit vlekkeloos en kon ik overal komen op dit toch niet al te kleine water.
Mijn eerste belly ervaring blees visloos, maar de ervaring van het varen was al genieten.
Niet eenvoudig de eerste keer, maar puur FUN!!!
Daarna nog enkele malen naar de Leuvense vaart geweest, maar verder als een paar kleine baarsjes kwam het niet (op een zondagmorgen kan je op de Leuvense vaart echt wel ongelukken veroorzaken. Al die wielertoeristen kijken alsof ze een spook hebben gezien en dan …).
Ergens in januari kwam ik in het bezit van een visvergunning voor Nederland. Ik dacht dat er een wereld voor me open ging gaan en dat de vangsten enorm gingen stijgen, maar viel me dat even tegen.
De visteller bleef op 0,00 staan tot Peter me eens vroeg om op een dinsdag mee gaan te vissen. Ik vond dit super en de eerstvolgende dinsdag dat ik tijd had (was in de krokusvakantie ) lagen we met 3 Bellyboaters in het water. Koen, Peter en ik waren ergens in een haventje verzeilt geraakt. Ik zal het nooit vergeten er was enorm veel wind, regen, hagel en zelfs sneeuw. We lagen om 11 uur in het water en rond 18 uur zijn we er uit gekomen. Man wat duurde die dag lang want ik als groentje tussen die 2 ervaren rakkers was enorm boeiend, maar vooral super koud die dag.
Op die dinsdag is er wel een wereldje voor me open gegaan. Peter viste met een vieze twister en ik met een bruine shad. Peter en Koen vingen al snel hun eerste mooie snoekbaarzen en bij mij bleef de teller weeral op 0,00 staan.
Het moet rond 15uur geweest zijn dat de verlossende woorden van Peter kwamen. De woorden klonken als volgt :”Kim ik wil geen kritiek of commentaar geven, maar we zijn niet aan het makrelen in de zomer, maar wel aan het snoekbaarzen in de winter,…”. Blijkbaar bewoog ik mijn shad veel te snel en te hevig door het water. Peter gaf me direct het keiharde bewijs. Hij ging tegen een paal aanliggen, liet zijn twister tot op de bodem zakken en hief deze 5cm boven de bodem op. Hij hield het stukje kunstaas daar stil en zij tegen mij dat we nu alleen maar hoefden te wachten. Ik geloofde helemaal niet dat daar ook maar enige vorm van vis zou komen aan bijten, maar binnen de 5 minuten was het raak en lag er een mooie snoekbaars in het oppervlak te spartelen. Vanaf dan heb ik ook die techniek toegepast en toch nog 2 mooie snoekbaarzen kunnen landen.
GRR... Vissen met tandjes en... Honger!
Hierna ben ik nog vaak naar het haventje terug geweest en niet altijd met het grootste succes, maar 1 of 2 vissen wist ik meetstal wel te strikken.
Dan kwam de paaitijd er aan en was het gedaan met vissen. Tijdens deze periode had ik mezelf zo een draadloos dieptemetertje aangeschaft van smartcast en een FOX Lure and Shad 2,70m.
Dan was het zover 27 mei 2006 en een nieuwe start van een seizoen. Ik had al zeer veel horen vertellen dat dit een zeer goede periode was om de glasogen te belagen en dus waren de verwachtingen hoog. Ik trok naar een riviertje en eens daar aangekomen was ik blijkbaar niet de enige visser daar (wel de enige met BBoat). Ik viste met mijn lange Lure and Shad met een vieze twister die gemonteerd was op een 7gram’s Erie een 10-tal meters achter de Belly. Het was daar echt kermis en de vissen konden niet van mijn kunstaas afblijven. Ergens in de loop van de namiddag kreeg ik een enorme dreun op mijn hengel. Het begon te bewegen en bleef maar bewegen. Na een heuse strijd verscheen er een zeer mooie snoekbaars binnen handbereik. De vis bleek 81cm te zijn en ikzelf had nog nooit zo een grote snoekbaars gezien.
Wat een snoekbaars, Ik was zo blij als een kind. Dit is wel de enige 80-er die ik in een jaar heb kunnen landen. Maar ik blijf proberen om er nog een aantal van deze te striken.
Na heel wat visbeurten later met wisselend succes had ik gehoord van het Haringvliet. Ik wou het wel eens proberen, maar waar te beginnen. Na eerste de windrichting gecontroleerd te hebben en na wat tips van Peter was een ergens aan Zuid-Beijerland beland. Ik stond daar voor een water zo groot als een zee en ik had er helemaal geen vertrouwen in. Dit wantrouwen sloeg vrij snel om naar vertrouwen want er bleek dus wel echt vis te zitten in dat water’tje’.
Op die zee van water zit dan toch vis en ze zijn nog te vinden en te vangen ook.
Dan hoorde ik bij Peter veel geruchten over een bellyboatdag. Dit klonk als muziek in de oren want ik kon er ervaren vissers tegenkomen en ideeën opdoen.
20 augustus en 15 oktober waren zo 2 super dagen. De sfeer zat er geweldig goed in alleen de weergoden waren ons niet zo goed gezind.( meer info over de Belly-dagen vind je elders op de site).
Op 15 oktober kwam ik daar zo een gozer tegen die de naam Johan draagt en die toevallig ook op donderdagnamiddag vrij is net zoals ik. Al snel werden de eerste visafspraken gemaakt en tot op vandaag ik het eigenlijk nog altijd de traditie dat we er elke donderdagnamiddag op uit trekken om een visje proberen te vangen.
Soms lukt het en soms lukt het niet.
Veiligheid boven alles. Lekker licht geven in het donker met een mooi reddingsvestje. Johan weet de mooie baarzen wel te vinden.
Ik probeer elke week 2 maal te gaan vissen en zeer vaak met zeer wisselende successen. De ene dag is het kermis en de andere dag is het niets, maar dit boeit me enorm. Het telkens weer in vraag moeten stellen van wat, waarom, wanneer, hoe,…is een neverending story .
Nu is het weeral Kerstmis gepasseerd en kan ik terugblikken op een jaar vol veranderingen en werelden die opengingen en opengaan in de hengelsport.
Nu één jaar later met het bewijst dat oefening loont. Een van de kerstnoekbaarzen die de koude dag goed maakten.
Peuteren in haventjes is gewoon zalig en onmogelijk met elk ander type van boot.
Zo mooi kan snoekbaarsvissen zijn, …
Groeten Kim Coremans
Vang ze !
