Visdag zaterdag 14 november 2009.
Ik monteerde op voorhand nog enkele kleine cullpritjes op 17 gram om op snelheid te kunnen vissen want dit bracht de afgelopen woensdag ook succes.
De wekker piepte om 5 uur ’s morgens en ik hoorde de wind gieren en de regen kletteren op het raam. Daarom werd er snel op snooze geduwd en na 10 minuten ging het alarmpje voor de 2de maal. Ik keek m’n vriendin aan in bed met een twijfelende blik. Zou ik vertrekken of niet? Ze gaf me de goede raad om toch maar te vertrekken omdat ik anders spijt zou krijgen als ik niet geweest was.
Stipt om 7 uur stond ik opgetuigd aan het haventje van Willemstad met een koplampje op mijn hoofd. Ik sprong bij pikkedonker het water in en pielde de achterkant van de havenomheining uit. Omstreeks 7u50 ging ik weer het water uit na 0 aanbeten gehad te hebben.
Het leek me nu wel licht en veilig genoeg om te verhuizen naar de brug.
Na een kwartiertje lag ik dan ook te dobberen onder de brug. De windkracht was niet te heftig en de verwachtingen waren groot.
Het kleine beige cullpritje werd aan de lijn geknoopt en na enkele tientallen meters peddelen op een diepte van 4,5m voelde ik ineens weerstand aan de lijn. Snel werd duidelijk waarom het geen droge tik op de shad was want een mooie snoek van ongeveer 80cm kwam langszij in de nog vrij donkere omgeving. De vis werd met de arterieklem onthaakt zonder uit het water te tillen want een snoek van dit formaat kan in een bboat een enorm ravage aanrichten.
Vol goede moed werd richting 2de pijler gepeddeld en op een klein heuveltje werd een baarsje gehaakt, eveneens op hetzelfde shadje. (Op dit heuveltje van een 6m diepte haakte ik woensdag een baars van hetzelfde formaat, was het dezelfde ???)
Ik viste bewust de ondiepere delen rondom de koppen van de pijlers uit omdat ik op een diepte van 7-8m de visbeurt ervoor er het meeste beet kreeg. De eerste snoekbaars kwam er na een poosje aan. Hij kon het shadje met een snelheid van 1,8km/h gevist niet weerstaan.
Voor ik het wist lag ik al aan de 4de pijler en daar was het goed raak. Op een tijdspanne van een klein uurtje diende verschillende vissen zich aan en werden er nog enkele beten gemist. De beten waren trouwens naar de zeer flauwe kant.
Rond 10 uur dacht ik even dat de wereld ging vergaan. Het werd weer stikdonker en de wind behaalde topsnelheden. Dit alles ging gepaard met de nodige regen. Bange minuten slopen voorbij achter die pijler, maar toen zetten de weergoden de ventilators een standje lager en vissen werd weer mogelijk.
Plots een flinke aanbeet gevolgd door een lange run en … los … het zal wel snoek of roofblei geweest zijn.
De frequentie van de aanbeten nam af en het formaat snoekbaars daalde vis per vis. Tijd om het op een andere manier te proberen.
Ik liet de snelheid voor wat ze was en knoopte een X-layer aan m’n fluorcarbon. Bodemcontact zoeken, rustig 10cm heffen, even rammelen, nog enkele seconden wachten en als laatste de shad rustig begeleiden om weer bodemcontact te zoeken. Zo vis ik de X-layer.
Binnen de 2 minuten was het heel goed raak. Een zeer droge tik, aanslaan en direct hengeltje krom. Zware dreunen kwamen op de hengel en het was heel duidelijk dat het om een enorme glasoog ging. De vis kwam een metertje van de bodem af en toen gebeurde de nachtmerrie. De vis schoot los. Een vloek galmde over het met schuimkoppen bezaaide water. Spijtig, maar niets aan te doen!!!
Ondertussen zag ik Johan en Nick vanuit de verte afgetrappeld komen.
Johan was ook met een cullpritje op snelheid aan het vissen en ik zag hem enkele vissen vangen.
Ik viste zo traag mogelijk rondom de pijler met de X-layer en de aanbeten die ik kreeg waren snoeihard en mooie vissen van een dikke 50cm kwamen boven. Het is opmerkelijk dat de vissen op het Haringvliet voor het moment super sterk zijn.
Het gebied van ongeveer 7 m diepte was uitgevist en ik besloot het op een plateau van 11m te proberen. Ik zag op de dieptemeter die ik ingesteld had op “inverse” dat de bodem er enorm hard is. Het resulteerde in een zwarte dunne bodemlijn met daaronder een strook van 1cm breed die spierwit was. (Ik heb geprobeerd om het scherm op foto vast te leggen, maar door de golven waren alle beelden bewogen.)
Soms zag ik de zwarte lijn iets breder worden en dan was het halt houden. Even schudden, wachten en bingo. Op deze manier kreeg ik beet na beet zonder een misser. Na enkele vissen kreeg ik een flauwe beet en dit gaf aan dat de stekelridders verstoord waren en het spelletje door hadden.
Ik vaarde tot bij den Beek om even een praatje te slaan en op dat moment ving hij op 9m diepte met een cullpritje, maar traag aangeboden een mooie baars.
Het middaguur passeerde en de hemel trok open om een mooie zon tevoorschijn te toveren.
Als laatste kwam ik op een knikje van 7 naar 9 meter en op 5 minuutje ving ik er 2 snoekbaarzen en ik loste nog eentje in de oppervlakte. Johan zag dit van ver en maakte met een gebaar duidelijk dat ik gek geworden was. ( Hij bedoelde dat ik echt in vorm was.)
Omstreeks 14 uur ben ik na veel peddelen in zware windomstandigheden uit het water gekomen.
Ik had 17 snoekbaarzen, een baars en een mooie snoek over de streep kunnen trekken en ik kon voor mezelf terugblikken op een meer dan geslaagde visdag.
Teruggeblikt op de dag en de weersomstandigheden ben ik blij dat m’n vriendin me ’s morgens aangemoedigd heeft om te vertrekken. Want als ik zou geweten hebben wat ik zou gemist hebben dan had de frustratie wel toegeslagen.
Deze dag heeft me naast stijve benen nog een extra boost gegeven naar het vissen toe.
