Kunstaaskunstenaar
Het is ondertussen al een hele tijd geleden dat ik voor het eerst mocht proeven van het vissen op roofvis.
Het maakte een goed gevoel, een kriebel in mij los die ik nooit meer ben kwijtgeraakt.
Mijn vorige hobby’s zijn altijd heel uiteenlopend van aard geweest. Zo heb ik me onder andere bezig gehouden met gevechtssport, bonsaïs kweken, sterrenkunde, driehoeksmeetkunde of de relativiteitstheorie van Einstein ( wat allemaal niet zo simpel is) . Ik was, en ben nog steeds creatief bezig met bepaalde materialen of eten ( Ik run trouwens samen met mijn broer, die ook een fervente roofvisser is , al 12 jaar een restaurant).
Het was wel een verrassend en gek moment om te beseffen hoe creatief ik kon zijn als roofvisser ( en kunstaasbedenker) en tegelijkertijd bijna al mijn vorige hobby’s in mijn nieuwe hobby kon laten samensmelten.
Laat me dit even verduidelijken met enkele concrete voorbeelden.
Als ik vis vanaf de kant merk ik niet zelden dat de bewegingen die nodig zijn om m’n kunstaasje op de gewenste plek te droppen eigenlijk dezelfde bewegingen zijn die je als karateka ook gebruikt, hetzij op een andere manier natuurlijk. Ook het juist zetten van de haak is in feite onze spieren die daar voor nodig zijn gecontroleerd spannen op een heel kort en geconcentreerd moment in de juiste en effectiefste beweging, net zoals in martial arts of krijgskunst.
Bonsaïs kweken doet me dan weer denken aan respect voor de natuur en het enorme geduld en doorzettingsvermogen dat er nodig is om een mooi gevormd, levendig en natuurgetrouw miniboompje te creëren.
De link tussen sterrenkunde en driehoekswiskunde – een wetenschap die de oude Egyptenaren duizenden jaren geleden al beheersten – is misschien iets moeilijker te vinden. De mensen uit de Klassieke Oudheid beseften reeds dat het heelal komische verhoudingen en de natuur bepaalde natuurlijke verhoudingen hebben die we zelf ook kunnen toepassen. Een mooi voorbeeld bij deze wiskunde is Fibonacci, een beroemde Italiaanse wiskundige. Hij is het bekendst om de getallenreeks die de natuurlijke groei weergeeft. Deze reeks getallen maakte mij duidelijk dat deze natuurlijke drang naar proportie en verhoudingen niet zomaar lukraak in de natuur voorkomen maar precies berekent zijn.Het is een reeks van opeenvolgende getallen die, naarmate je verder gaat in de reeks, steeds preciezer worden. Dit getal noemen we de “ gulden snede “( niet zelden gebruikt door bijvoorbeeld kunstschilders om de juiste en meest natuurlijke verhoudingen in hun kunstwerken te leggen). Deze reeks van opeenvolgende getallen , deze opsplitsingmethodes vinden we ook terug in de natuur zoals in zonnebloemen, dennenappels, of in ons heelal onze eigen melkwegstelsel, in een ijskristal en ook in lichaamsvorming EN dus ook in de vormgeving van een vis.
Tot dusver de theorie.
Want wat ziet de roofvis in onze kunstaasjes?
Wel, alle kunstaassoorten met de meest natuurlijke verhoudingen, of juist kleine afwijkingen daarop, springen bij onze vriend glasoog letterlijk in het oog.
De “gezonde visjes” ( diegene met de natuurlijkste verhoudingen) betekenen voor hem uitdaging van formaat omdat hij in dat geval een waardige prooi verwacht die gezond zal reageren op z’n aanval en wat dikwijls zal resulteren in een snoeiharde aanbeet.
De “ minder gezonde visjes”( diegene met de natuurlijkste verhoudingen en een klein afwijking daarop ) betekenen voor hem dan weer een grotere zekerheid van slaagkansen omdat hij in dit geval een zogezegd iets minder kwiek visje verwacht en zal hem in dat geval ook weer doen toeslaan.Wat overigens ook dikwijls resulteert in een even harde aanbeet.
Nu is mijn punt dus dat als onze rover zich iets minder hongerig of minder actief voelt ( denk bijvoorbeeld aan een koudere watertemperatuur), hij zal gaan voor afwijkingen in het natuurlijk patroon en op een actiever moment dan weer meer voor het natuurlijker patroon.
En dan heb je ook nog eens het wisselende humeur van onze rover dat hem dan ook weer van gedachte zal doen veranderen bij het willen grijpen of niet van een mogelijke prooi of uitdagende bewegingen.
Reken daar nog een fractie natuurlijke kleuren bij als hij daar voedsel in ziet en misschien een fractie agressieve kleuren bij als hij geïrriteerd wordt door een “ in zijn glasogen” een perfect of imperfect natuurlijk visje dat zich uitdagend of bang gedraagt vlak in zijn buurt.
Nu DAT is het moment waar we allemaal zo van houden! Een mooie, kromme hengel en de aanleiding daarvan. Wel, een op dat moment goed gevormd stukje uitdagend rubber met de juiste kleur en juiste actie op het juiste ogenblik.
Eigenlijk simpel, niet?
Het is mooi als je hobby’s en visplezier samenkomen in het ultieme moment waar we het allemaal voor doen: plezier beleven aan onze hobby EN veel vis vangen natuurlijk…
Kris Brems @rt-Baits
Kunstaas ontwerpen is een kunst, ermee vissen het ultieme plezier !!!
