Zeevissen: Het jaar rond. Deel 2: Oktobermaand op zee.
Als in oktober de nachten met het korter ook kouder worden, dan komt de wintervis terug onder de kust.
De kleinere visboten kunnen hun geluk niet op. Wijting en schar zijn in grote getale onder de kust te vinden. En ook de gul komt er terug aan.
Rustig op anker op wijting.
De wintervis komt er aan.
Begin oktober,. De temperaturen nemen een duik naar beneden. Het zeewater wordt kouder. De zeebaars begint aan zijn laatste dagen op de Oosterschelde. Voor vele kunstaasvissers een moeilijk moment. Hun geliefde sportvis verlaat de Oosterschelde. Wat vele jagers op stekelmans echter niet weten is, dat zolang het niet vriest en de garnalen dus niet naar dieper water weggetrokken zijn, de zeebaars nog maanden voor de kust blijft hangen. Van op strekdammen en paalhoofden is de zeebaars nog tot december vanop het strand goed te vangen. Natuurlijk aas heeft dan wel een beentje voor, doch een jig-twistercombinatie, diep gevist, verschalkt nog regelmatig een knappe baars. Bij de eerste nachtvorst is de baars verdwenen.
Zo rond begin oktober komt de eerste lading wijting toe onder de kust. Samen met de schar. De kleine bootjes moeten niet ver varen om deze lekkerbekken te vangen. De gekende plekken zijn de ZBJ, het Meerkerkgebied en de R4. Voor de kleine bootjes zijn deze plekken snel vanuit Neeltje Jans te bereiken. Op de Oosterschelde doet de plek tussen de haven van Scharendijke en de Zeelandbrug het goed. Schar is hier de hoofdmoot met regelmatig mooie wijting ertussendoor. Ook de gul komt langzaam terug onder de kust. Op de wrakken is het nu goed toeven. De verre wrakken geven nog volop zeebaars en dikke gul. De wrakken dichter onder de kust beginnen terug met gul bevolkt te geraken.
Materiaal.
Nog altijd zie je bootjesvissers op het zoute de fout maken veel te zwaar te vissen. Zelfs de gullen die we vandaag de dag op de wrakken vangen zijn niet van dien aard dat je zwaar moet vissen. Het kan dus ook anders. Actiever en lichter.
Mijn vismaat en ik gaan altijd de zee op met elk 1 stok in de 50 tot 100 gram klasse. Een goede molen in de 5000 of 6000 klasse met daarop steevast gevlochten draad. Een dikte van 14% volstaat. In de tijd dat we nog met natuurlijk aas visten, gebruikten we deze lichte stokken al. Toen maakten we gebruik van een loodje tot max 100 gram. Een onderlijn in fluocarbon van een meter en een vlijmscherpe haak in de maat 2/0 tot 4/0.
Als aas zeepieren of mesheften.
We gooiden schuin tegen de stroom in en door steeds lijn bij te geven, vistten wij actief, met de stok steeds in de hand, de bodem af richting wrak. Je stond soms verbaasd waar je de gullen rond het wrak vond. Dit is een zeer gevoelige actieve visserij waarbij de gevlochten draad in combinatie met je gevoelige hengeltop niet alleen elke voorzichtige beet registreert, doch ook toelaat het bodemverloop zeer nauwkeurig in kaart te brengen. Met onze resultaten verbaasden wij zelfs de meest doorwinterde bootjesvissers.
Het verschil: licht en vooral actief vissen. Een viertal jaar geleden zijn we volledig overschakeld op het kunstaasvissen en eigenlijk vis ik mijn jigheads en shads nog steeds het liefst op deze manier. Je laat ze over de bodem stuiteren richting wrak tot één of andere rover, bijna altijd een gul, je door een ruk aan je hengeltop te kennen geeft je kunstaas niet weerstaan te kunnen hebben. Kunstaas zorgt altijd voor mooiere vissen dan natuurlijk aas. En shads hebben dan weer de voorkeur op pilkers als je de mooiste exemplaren wil vangen. Wat gul betreft toch. Zeebaars durft wel eens aan pilkers de voorkeur te geven.
Ik probeer steeds om een minimum aan vismateriaal mee te nemen als ik ga
kunstaasvissen op de wrakken. Alles moet in een kleine rugzak kunnen (behalve mijn stok). Hierbij mijn persoonlijk lijstje.
- spinstok van 270 cm in de gewichtsklasse 50-100 gram
- Molen type 6000 opgespoeld met 14% gevlochten lijn
- 20 cross lock wartels
- 1 rol fluo carbon 45% (voor de onderlijn)
- 10 pilkers varierend van 80 tot 120 gram
- 10 loodkoppen varierend van 90 tot 110 gram
- 10 twisters en 10 shads (5 ot 7 inch)
- 10 kleine Gummimaks of culprit wormen
- 10 zelf gebonden haken 2/0 met veren (wit/rood en wit/blauw)
- 10 haken 4/0
- 1 nagelknipper
- 1 scherp mes
- 1 spons aan een koord
- 1 langbek tang
Met deze basisuitrusting kom je al een heel eind. Eerlijkheidshalve zal ik maar vermelden dat ik regelmatig nog wat extra’s erin prop.
In de vrieskou op weg naar de wrakken.
Viswijzen:
Als je vist vanuit een bootje op een wrak, heb je twee verschillende methoden.
Al driftend of voor anker.
Bij gullemans gaat mijn voorkeur uit naar het driften. Op deze wijze toont deze vechter zich van zijn beste kant. Als je voor anker vist dan gaat een gehaakte gul in volle stroming liggen met zijn bek wijd open. Van vechten komt er niet veel in huis en het binnenvissen is een vermoeiende karwij waarbij het verschil met een vuilzak binnensleuren niet echt groot is.
Vang je diezelfde vis op drift, dan zal hij knokken tot hij van de haak af is. Hopelijk ligt hij dan al wel binnenboord.
Bij zeebaars ligt het anders. Aangezien zeebaars zeer geluidsgevoelig is, is de beste methode om voor anker te vissen. Zeebaars zal ook veel mooiere sport leveren en zijn gespierde lichaam in combinatie met de stroming gebruiken om een geweldig gevecht af te leveren.
Welke vissen kan je in oktober op de wrakken op je kunstaas verwachten? Hoofdzakelijk gul en zeebaars met soms nog een late pollak als tussendoortje.
Laten we beginnen met de gul. Gul is niet geluidsgevoelig. Driften is geen enkel probleem voor de gemiddelde gul. Op de echte monsters moet je dan wel niet meer hopen. Die zijn even geluidsgevoelig als vriend zeebaars.
Het pilkeren is éénvoudiger dan het vissen met loodkoppen. Lange halen zijn voor gullemans niet nodig. Je kunstaas subtiel op en neer bewegen is meestal voldoende. Zorg bij de dalende beweging steeds contact met je kunstaas te houden. Kwestie van de beet of het wrak tijdig te voelen. Vervang bij vuile wrakken je dreggen gerust eens door een enkele haak als je kort na elkaar enkele pilkers verspeeld hebt. Het aantal vasthangers daalt gevoelig en je zal er heus niet minder om vangen. Je enkele haak kan je steeds opsmukken met een octopus, twister of ander plastik.
Vergeet nooit zo licht mogelijk te vissen. Dit komt de actie van de pilker en dus je vangstresulaten ten goede.
Zo kan je steeds ook met een loodje van 100 gram vissen met op een lange wapperlijn een twister, een shadje of een ander rubberen kunstwerkje. Gegarandeerd een mooie actie en dus onweerstaanbaar voor gul.
Gul moet je bijna altijd tegen de bodem zoeken. Vissen met loodkoppen geeft meer en gevoeligere actie aan je kunstaas. Ook hier is het devies zo licht mogelijk te vissen. Je laat je kunstaas op en neer huppelen maar zorg ervoor steeds contact met je kunstaas te houden.
Heb je bij het pilkeren veel last van lossers, monteer dan een grotere dreg of haak. Een tweede splitring tussen haak en pilker (gekoppeld aan de eerste) biedt ook wel eens oplossing.
Een mooie zomergul.
En dan is er vriend zeebaars: subtieler en wispelturiger dan de gul. Soms tref je hem tegen de bodem. Meestal op halfwater. Soms moet je binnenspinnen alsof je leven ervan afhangt en soms slaat hij enkel toe als je tergend langzaam binnenspint.
Een gevoelige hengel en een kwalitietsvolle molen zijn een must. Concreet komt het vissen hierop neer. Zorg dat je een 100 m voor het wrak geankerd ligt. Smijt schuin tegen de stroming in en zoek de bodem op. Spin je pilker een aantal slagen tegen hoog tempo binnen, vertraag vervolgens tot je pilker stilhangt. Wacht enkele seconden. Krijg je geen beet dan zet je je molen open en zoek je terug de bodem op door lijn bij te geven. Vervolgens herhaal je de eerste handelingen. Zo vis je naar het wrak toe. Soms tot wel 150 m achter je boot. Je kan varieren in aantal slagen snel binnenvissen, met je snelheid van het binnenvissen, door je eerste worp meer zijwaarts ipv tegen de stroom in te gooien of door een ander kunstaasje te kiezen. Baars is onvoorspelbaar. Laat je dus niet te snel ontmoedigen en varieer of experimenter zelf ook. De knal waarmee stekelmans je pilker vol neemt, doet dadelijk al je inspanningen vergeten.
Het wrak lokaliseren.
Wrakken zijn er op internet volop te vinden. Wil je goede coördinaten, vraag dan eens aan Peter of Sven mijn E-mail adres. Dan bezorg ik je deze wel. Start bij het wrakvissen met de gekende wrakken. Een wrak vinden kan je enkel door aan boord een goede GPS EN een goede dieptemeter te hebben. Zonder lukt het niet. Oefen echt op het lokaliseren van het wrak. Gooi de eerste keren een wrakboei zodra je het wrak gelokaliseerd hebt. Eerst maak je een proefdrift een eind weg (300 m volstaat) van het wrak. Dan weet je hoe de driftlijn loopt. Verschijf deze driftlijn evenwijdig tot boven het wrak. Vaar vervolgens steeds met een ruime boog het wrak aan. Je eerste drift zal meestal iets mislopen. Aan de hand van deze nieuwe driftlijn op je plotter kan je bijsturen. Een wrakboei helpt je orientatie gevoel. Drift steeds met je motor uit en vaar nooit over het wrak. Slaag je er in aan de hand van GPS en dieptemeter om juist te driften, dan kan je aan ankeren beginnen te denken.
Later zal ik hieraan nog eens een afzonderlijk artikel wijden. Onthoud wel dat je om te driften of ankeren de getijden op volle zee dient te kennen. NL Tides is hiervoor een zeer goed programma. Elk getij duurt 6 uur. Ankeren kan je best vanaf het 2de uur. Dan zit je goed voor een uur of 4. Naast de stroming is er ook de wind. Houd hierbij steeds rekening bij het ankeren. Als je voor anker ligt zal je boot bij het verlopen van het tij steeds tegen de klok indraaien. Beschouw hiervoor je boot als punt van de wijzer en je anker als centrum van de klok. Ligt je boot bij het begin van het tij iets teveel rechts van het wrak (als je vanop je boot richting wrak kijkt), dan zal je na een tijdje door het verloop van de stroming wel juist komen te liggen. Lig je er al links van, dan haal je best dadelijk je anker op en je herbegint. Tenzij je vis vangt natuurlijk.
Vis op het wrak:
Je dieptemeter of visvinder dient om het wrak te lokaliseren als je op je GPS- coördinaten bent toegekomen. Soms zie je een berg vis op het wrak en toch vang je geen stek. Omgekeerd kan ook. Ook al zie je geen vis op het wrak, nooit ontmoedigd zijn. Altijd proberen. Wij hebben ons al te pletter gevangen terwijl de dieptemeter geen vis aangaf.
De vis zit ook niet altijd op het wrak. Meestal ervoor. Is er weinig stroming, dan durft de vis ook wel achter of opzij van het wrak te zitten. Is het springtij, dan zit de vis meestal op of in het wrak. Veel vasthangers zijn dan het gevolg. De vangsten zijn op die dagen dan ook meestal maar matig.
Zie je op je dieptemeter een mooie slijtgeul, dan staat dat meestal garant voor een leuke visdag met weinig vasthangers.
Hier zijn we steeds naar op zoek.
Veiligheid.
De zee is onvoorspelbaar en gevaarlijk. Een tweede kans krijg je bijna nooit. Zorg dus voor een goede boot met een goed onderhouden motor. Vuurpijlen, zwemvesten en andere veiligheidsvoorzieningen mogen nooit ontbreken en zijn wettelijk verplicht.
Uitvaren doe je aan de hand van de 10% regel. Een voorbeeld: heb je een boot van 5 m dan zijn golven tot 50 cm het maximum waarmee je nog uitvaart.
Sites als Windguru, Windfinder, Mumm en vele anderen helpen je hierbij.
Vaar enkel uit met stabiel weer en onthoud steeds dat geen visdag nog altijd beter is dan een slechte visdag. De zee is iets anders dan het kustwater. Dus kijk enkel naar golfhoogtes op volle zee. Een golfhoogte van 50 cm aan de kust loopt op volle zee al snel op tot meer dan een meter.
En onthoud dat het bij het vissen op zee ook steeds om het plezier gaat. Een wrak kan massa’s vis opleveren. Is het visplezier voldaan, dan stoppen we. En de overige vis mag voor ons dan blijven groeien tot het weer kriebelt en we weer de wrakken opzoeken.
Vang ze,
Mvg,
Mark
