Ook dit is zeebaarsvissen. |
Naar andere verslagen van deze visser. |
Het beloofde een prachtige dag te worden. Ruim op tijd kwamen we om 6u in de haven aan. Ons ploegje was er helemaal klaar voor. Snel werd de boot klaargemaakt en konden we koers naar de sluis zetten.
Niettegenstaande heel het binnenland onder de mist bedolven was, hadden we aan zee een heldere hemel.
In de sluis is het altijd gezellig. Je ziet de boten van de collega’s en de vooruitzichten van een prachtige dag maken iedereen vrolijk.
Eens tussen de pieren uit kon het gas open. De zee was een spiegeltje.
In de verte zagen we een collega plots vaart minderen. Over de marifoon werd de onfortuinlijke opgeroepen. Zijn staartstuk bleek stuk. Aangezien de zandplaat vlakbij lag werd er niet geaarzeld en werd de boot op sleeptouw genomen. Collegialiteit op zee is onmisbaar. Op de zee krijg je geen 2de kans. Ook al kost dit je visdag of althans een stuk ervan. Een collega help je altijd.
Gelukkig was de kant slechts 5 km verwijderd. De sluis door. Collega afleveren aan zijn stijger. Terug de sluis door . Een kleine 2 uur later waren we weer terug op de plek waar het allemaal begonnen was. Twee uur kwijt maar een collega geholpen. Dit geeft altijd voldoening. En hopelijk zal God het ons lonen. Liefst de “Visgod”.
Na nog eens twee uren gevaren te hebben, kwamen we dan eindelijk aan op het wrak.
Bijna daar.
Twee boten lagen er op. Kromme hengels duidden op het feit dat er wel degelijk vis gevangen werd. Snel en goed werd er geankerd. Een ervaren schipper is hiervoor een must. Neem anders steeds ruim je tijd. Nog steeds zien we visbootjes het anker eruitplonzen zonder eerst eens goed na te denken. Kijk hoe de wind staat en houd hier rekening mee. Anker ruim voor het wrak. Dit wil zeggen dat je je anker laat vallen op 220 m. Bij zeebaars lig je 120 m voor het wrak en vis je naar het wrak toe. Koord bijgeven kan je altijd nog.
Onthoud dat je steeds minimaal drie maal de diepte waar je vist, aan koord moet uitzetten bij het ankeren want anders gaat je anker krabben. . Bij 33 meter diepte is dit 99 m+120 m dat je voor het wrak het anker moet laten vallen.
Samen maakt dit 220 m. (-1 m in dit geval)
Anker je onzorgvuldig dan heb je problemen. Ofwel geraak je je anker kwijt in het wrak en/of verpest je de visdag van iedereen. Ofwel lig je naast het wrak en vang je geen vis. Zeebaars is zeer geluidsgevoelig. Zo zien we nog steeds bootjes met draaiende motor over het wrak gaan. Onbegrijpelijk. Vaar er in een boog omheen en houd minimaal 250 m afstand. Moeilijk is het niet maar nog steeds zijn er schippers die dit niet begrijpen. En meestal zijn het Belgische schippers.
Terug naar het vissen. De pilkers werden te water gelaten en al snel kwamen de eerste vissen aan boord.
Actie.
Die dag stond er weinig stroming en dus visten we met pilkers van 50 tot 80 gram. De muizelaar, de flutter en de Jennypilker waren de favorieten. De baarzen zaten dicht tegen de bodem. Ofwel laat je de stroming dan vooral zijn werk doen ofwel kan je ook je pilker in een slakkengangetje, en dan bedoel ik ook echt een slakkengangetje, iets binnendraaien om hem vervolgens bij het uitblijven van een aanbeet met open molenbeugel weer de bodem te laten opzoeken. Baarsvissen is altijd een beetje uitzoeken wat het aasgedrag van de vissen is. Soms zitten ze hoog, soms laag. Maar hoe sterker de stroming hoe harder de baarzen jagen. En hoe sterker de lichtintensiteit, hoe hoger de baarzen achter je kunstaasje gaan. Dus springtij en een zonnige wolkenloze hemel geven de hevigste aanbeten.
Groene stroom. Helaas verboden visgebied.
Vandaag waren de vissen zeer voorzichtig. Tot 3-4 maal toe voelde je de baarzen het kunstaasje voorzichtig beetpakken. Zenuwslopend is dit want je hebt telkens de neiging aan te slaan. Niet doen dus. Pas als de baars vol op je hengel begint te trekken is het moment daar. De zeebaarzen zijn klaar voor hun jaarlijkse zuidelijke trek. Ze zijn kogelrond en beresterk. Echte sportvissen.
Beresterk! De vissen dan toch.
Na een twee uren gevist te hebben en vele mooie baarzen gevangen te hebben viel de stroming eruit. De onvermijdelijke gullen grijpen dan hun kans en knallen met veel enthousiasme op je kunstaas. Vier pijlinktvissen maakten de vangst van het eerste tij kompleet. In gezamelijk overleg werd er besloten het tweede tij ook te vissen en in het donker op GPS en radar terug te keren.
Gezien het doodtij was, duurde het kenteren bijna 2 uur.
Ook zo kan je de tijd doorkomen.
Om de tijd te doden begon ik onder de fronsende blik van mijn college toch maar een beetje te pilkeren. Binnen 5 minuten had ik beet. Een horsmakreeltje mocht even de binnenkant van de boot bewonderen. De volgende worp weer beet. Nog een horsmakreeltje. De fronsende blik maakte gelijk plaats voor een glimlach en een 2de visser. Verschillende horsmakreeltjes werden zo gevangen alsook een steenbolk een pijlinktvisje en een rode poon. Langzaam aan kwam er een beetje stroom in en gelijk knalde de eerste zeebaars op mijn pilker. Het feest was weer begonnen. Keer na keer stonden de hengels krom. Vooral het gouden uurtje, dat is het laatste uur voor de zon echt ondergaat, deed zijn naam eer aan. Maar éénmaal de zon achter de horizon verdween, vielen de aanbeten helemaal weg.
Snel werd er koers gezet naar de thuishaven.
Zon weg, zeebaars weg, wij weg.
Op de marifoon hoorden we onrustwekkende berichten. Onder de kust hing er een dicht mist. Je zag geen 10 meter. Nog steeds zijn er gekken die zonder radar zonder AIS en zelfs zonder radarreflector de zee opgaan bij slecht zicht. Onverantwoord. Je brengt niet alleen je eigen leven in gevaar. Ook dat van anderen.
Er bleken al twee bootjes over de ketting van de Oosterscheldekering gegaan te zijn. Deze werden door de reddingsdiensten weer veilig naar de kant gebracht. Hulde hiervoor aan de KNRM. Dit zijn veelal vrijwillers die kostenloos de mensen op zee in nood komen helpen. Mijn respect hebben ze.
Wij beschikken gelukkig wel over alle apparatuur en een zeer vakkundige schipper. Maar ik zal niet ontkennen dat het toch een laatste half uur met dichtgeknepen billen werd.
Gelukkig konden we de boot veilig aanmeren en alzo een perfect einde breien aan een schitterende dag.
Schitterende dag.
Ik kijk al uit naar de volgende.
Vang ze.
Mark
