Net daarom heet het vissen en niet vangen.
Maandag met mijn vaste vismaat nog eens de Belgische wrakken onveilig gemaakt. “De dag met het gouden randje” van 2 weken eerder zouden we nog eens dunnetjes overdoen.
Het was een dag na springtij. De 2-3 Bft was aangezwengeld tot een ronde 4. De witte koppen stonden op het water. De trailerhelling lag er modderig bij. Het water zag bruin. Dat beloofde weinig goeds.
Na 3 kwartier varen bereikten we een eerste wrakje. Binnen de 5 minuten lag de eerste baars aan boord. Net geen 40 cm dus dit baasje mocht dadelijk retour. En toen werd het stil. Dus motor aan om na een dik half uur dooreengeschud te zijn, hoopvol aan te komen op het volgende wrak. Binnen de 5 minuten ving Wes zijn 2de baars. Bij mij bleef het stil. Te stil. Mijn humeur daalde nog meer toen een collega visser met loeiende motor over het wrak begon te varen. Ongelooflijk hoe weinig mensen het spelletje van wrak-GPS-schipper begrijpen. De meesten blijven met draaiende motor telkens weer het wrak opzoeken. Dag baars, dag wrak. Hop naar nummer drie dus. Ook dit wrak was leeg. Net als nummer 4 en nummer 5. Dus terug naar nummer 2. Onze luidruchtige vriend was ondertussen van dit wrak verdwenen en mijn maat ving dadelijk zijn 3de baars. Een leuk exemplaar.
Anker er in en baarzen maar. Nog hoopvol het eerste halfuur. Moedeloos het volgende half uur. Dus anker er maar weer uit en enigzins fatalistisch naar een volgend wrak. Overal zag je de bootjes van wrak naar wrak hoppen. Altijd een veeg teken. Dit laatste wrak leverde, zoals enigzins verwacht, ook niets op. Eindstand: Vismaat 3, ikke nul. Mijn eerste blank op zee uit mijn leven. Geen baars, geen gul, geen makreel: niets. Dat hebben we dan ook maar weer eens meegemaakt. Mijn eerstvolgende vis zal een geweldige voldoening geven. Daar ben ik zeker van.
De zon begon te schijnen. De wind viel weg. Op een vlak zeetje zijn we teruggevaren naar de kant.
Onderweg zijn we nog een oefenende Belgische Seaking tegengekomen. Toen de piloot zag dat ik een foto wilde nemen, begon hij vrolijk vanuit zijn raampje te zwaaien.
En van de slag was ik terug goed gezind.
De baarzen werden gevangen op een zo goed als bewegingsloze shad vlak tegen de bodem. Snel gevistte pilkers en shads leverden niets op.
Wat was nu de reden? Het was de dag ervoor spingtij. En dan nog een supertij. De stroming is dan zeer sterk waardoor er een zeer sterke vloedstroom ontstaat. Hierdoor wordt de modderige Westerschelde als het ware goed schoon gespoeld. Met de ebstroom komt alle blubber en vuiligheid voor de Belgische kust terecht met troebel water tot gevolg. Vandaar ook het slib op de helling. Vissen met kunstaas onder de 25 mijl heeft dan weinig of geen zin. De vis ligt dicht tegen de bodem en wacht op betere tijden.
Ik troost mij met deze gedachte doch de pil blijft bitter. Nu weet ik weer waarom onze geliefde hobby “vissen” en niet “vangen” heet.
Ter info: Peter heeft die dag een eind verder uit de kust wel goed baars gevangen. Het kan natuurlijk ook zijn dat Peters viskwailiteiten nog net iets beter zijn dan de onze?!
Het was weer een leerijke visdag.
Vang ze,
Mvg,
Mark
