Voorjaarsgullen op de wrakken. |
Naar andere verslagen van deze visser. |
Eén dag voor het begin van de lente was het dan eindelijk zover. De zon, de zee, en het getij werkten mee. Alles klopte. Alleen waren de vangstberichten van de laatste tijd niet echt goed. Maar dat was het minste van onze zorgen. Eindelijk konden we nog eens naar de wrakken.
Aangekomen aan de helling zagen we dat we nog een uurtje geduld moesten hebben. Wegens de combinatie van oostenwind en het supertij stond het water extra laag.
Onder de eerste zonnewarmte brachten we de boot in orde. Het traileren verliep vlot en met een slakkengangetje van 10 km/u vaarden we de havengeul uit.
Het gas kan er op.
De zee was vlak en het gas kon er vol op. Met een snelheid van meer dan 50 km/u lagen we binnen het uur op het eerste wrak. De stroming zat er vol in. Meer dan 5 km/u. Dit zou een moeilijk dagje worden.
Er werd gekozen voor pilkers omdat die toch net iets minder weerstand hebben dan shads.
De eerste drigften brachten slechts enkele wijtingen en een ondermaatse gul boven.
Plots bleek echter de motor niet meer aan te slaan. Klemmen nagekeken: geen reactie. Andere batterij erop: geen reactie. Starter stuk? Hopelijk niet.
Daar zit je dan 50 km ver op zee zonder motor. Inmiddels waren we al een 3-tal km afgedreven. Toch nog eens de klemmen van de batterij afgehaald en na hermontage bleek dit het euvel verholpen te hebben. Aanslag op de batterijkabels verhinderden een goede stroomdoorvoer.
Het geluid van de startende motor ging dan ook gepaard met enkele zuchten van opluchting.
Binnen enkele minuten hernamen we onze driften. Doch de mooie gullen lieten het afweten.
Het volgende wrak gaf wel enkele mooie gullen prijs.
Leuke gul.
Doch gezien de hoogte van het wrak en de sterke stroming hingen we meer vast in het wrak dan wat anders.
Op naar het volgende wrak.
Mooi zeetje.
Het was druk op de zee. Her en der zag je de bootjes rondvliegen op zoek naar het “superwrak”. Dit is nooit een goed teken.
De volgende 5 wrakken die we aandeden waren inderdaad leeg. Geen visje te bespeuren op de dieptemeter. De zee was een spiegeltje, de zon gaf haar eerste lentewarmte, de motor draaide. Maar waar zat de vis?
Het moreel begon te zakken maar er was een lichtpuntje. De stroomsnelheid was teruggelopen tot 3,5 km/uur.
Als ultieme gok besloten we naar dat ene wrak met vis terug te varen. Dit bleek een gouden zet. De eerste drift stonden gelijk de drie hengels krom. En nog mooie gullen ook. Allen tussen de 50 en de 80 cm.
Hier doen we het voor.
Drift na drift beukten ze op onze pilkers.Door de juiste afstand tot het wrak in te schatten en door ver genoeg uptide te gooien kon je je pilker op het juiste moment op het wrak krijgen. Binnen de 15 sekonden kreeg je dan die vertrouwde beuk op je hengel waardoor je vanzelf gaat glimlachen. Vis.
Wes viste met zijn supergevoelige Illex Avalanche. Ikzelf koos voor mijn iets stijvere St-Croix Avid. Twee superhengels.
Verchroomde Jenny Pilkers en de Flutter Lure waren de visvangertjes van de dag.
Mijn favourite pilker: de Flutter.
Aangezien we tijdig aan de helling wilden zijn om nog te kunnen traileren, dienden we onze vangstsessie vroegtijdig te onderbreken. De kist was bijna tot de rand gevuld. Het was mooi geweest.
Vis”diefjes”.
Over een vlak zeetje waren we binnen het uur aan de haven.
Net op tijd om de boot nog op de trailer te krijgen.
Wat is dat wrakvissen toch mooi.
Vang ze.
Mark
