Heeft de zee vrouwelijke trekjes?
Ja dus.
De zee is als een vrouw: wispelturig en onvoorspelbaar. Toch kunnen we niet zonder. Zondag voorspelden ze weinig golven. Ondanks het late uur er toch maar weer vroeg uit om de gullen het leven zuur te maken. De helling lag er rustig bij. De mist gaf de haven iets spookachtigs. Voor mij mag het nu stilaan weer zomer worden.
Winterweer.
De boot werd vlot getrailerd en na een klein uurtje varen bereikten we het eerste wrak. Verschillende boten met opstappers zochten met draaiende motor het ideale wrakpuntje op. Veel lawaai en dus weinig vis. Niet echt mijn ding. Op naar het volgende wrak. De zee was een spiegeltje. Slechts een lichte zwel verhinderde dat we het gas vol konden opendraaien. Maar met een snelheid van 50 km/u ben je snel op je volgende stek. Daar leverde de eerste drift al dadelijk 4 kromme stokken op. Bingo denk je dan. Leuke gullen kwamen naar boven. Doch na de derde drift namen de aanbeten plots af.
Slechts af en toe liet een gul zich nog tot een aanbeet verleiden. Doch het “laten zakken en hangen” was er niet meer bij. Bovendien was het die dag doodtij. Geen stroming en dus ook geen vis. En als de vis toch beet, dan loste hij op half water of was de vis fout gehaakt.
De gullen waren van een mooi formaat, maar de echte reuzen ontbraken nog.
Ondertussen had ik ongewild de scherpte van de haken eens op mijn duim uitgetest en het resultaat was zeer bevredigend. Een jaap van een snee in mijn duim. Bloed alom.
Op het “superwrakje” lagen er inmiddels al 5 boten. Dan maar door naar het volgende. Daar gaf de dieptemeter weinig schrijverij. Dus nog maar een eindje doorgevaren.
Hier gaf het wrak dadelijk kromme stokken. Iedereen had echter letterlijk het wrak mee. Niet echt bemoedigend dus. Het was een hoog wrak. Dit belooft in de zomer een goed zeebaarswrak te zullen zijn. Volgende drift idem dito. Weer vier maal wrak. De derde en afgesproken laatste drift was die van de wanhoop. Aangezien er nog steeds geen stroming stond, gingen we per abuis een stuk naast het wrak en op een onooglijk puntje stonden plots alle stokken krom. Dit keer wel degelijk vis. Snel een nieuw waypoint gemaakt en het vissen kon beginnen. De afgesproken laatste drift werd vele malen herhaald. Allemaal vissen van een mooi formaat. De ene na de andere gul kwam boven. Hier doen we het tenslotte voor. Na een uurtje werd in onderling akkoord besloten terug te varen. Het MTG was toch bereikt.
Leuke vis.
Op een glad zeetje bereikten we al snel de haven. Het was weer een mooie dag.
Besluit: de ene dag is de andere niet. Enkele dagen ervoor was elk wrak nog prijs.
De vele dagen goed weer van de laatste week zorgden voor stevige hengeldruk met bijhorend lawaai op de gekende wrakken. Gul blijkt hieraan dus ook gevoelig. Bovendien stond er weinig of geen stroming. Doodtij staat altijd garant voor een moeilijke visdag met veel vasthangers. Doordat er weinig stroming staat, aast de vis ook zeer voorzichtig. Gebruik dan kunstaas dat veel actie geeft in combinatie met een lichte loodkop. Dit wil wel eens de oplossing bieden. Pilkers brachten praktisch geen vis aan boord. Het was een dag waarop er nog eens echt moeite moest gedaan worden om de vis aan boord te krijgen! Of toch niet?
Wat dan te denken van Tom die amper 30 km hogerop zat en na amper 2 uur zoveel vis had gevangen dat hij er zelfs geen blijf meer mee wist en dus uit noodzaak maar teruggevaren is?
De zee. Wispelturig en onvoorspelbaar. Net een vrouw. Misschien dat we juist daarom niet zonder kunnen.
Doodmoe maar voldaan.
Vang ze.
Mark
