3de manche NKS-rivieren: de Rijn. |
Naar andere verslagen van deze wedstrijd. |
Hallo,
Afgelopen zaterdag hebben we de 3de manche van de Rivieren gevist. Deze ging door op de Rijn ter hoogte van Wageningen. Bart en Jasper stonden op een mooie 3de plaats in het algemene klassement en wij volgden hen op een 4de plek. De wedstrijd zou dus bepalend zijn voor ons. Zouden we deze goede posities kunnen behouden of tuimelen we terug achteruit?
Het voorvissen:
Vorige week zaterdag trokken we richting de Rijn. De dag zou als volgt opgedeeld worden. Jimmy zou bij mij in de boot komen en Frank en Bart zouden samen in een boot zitten. Elke boot zou een helft van het parcours uitvissen.
Uit verhalen van andere medevissers die er in het verleden al wedstrijden gevist hebben bleek dat het een enorm taai water is,vooral als er weinig tot geen stroming staat. Aangezien er die week weinig regenval was nam ik het zekere voor het onzekere en voorzag ik ons van een paar viskes voor op de fire-ball of het sleeploodje.
Eenmaal aan het water bleken de weersvoorspellingen duidelijk te kloppen. Een strakke 5 blies recht over het water. Het zou het werpend vissen zeker negatief gaan beïnvloeden. Een ingang van een plas werd als eerste stek opgezocht. De 2de worp volgde al een enorme knal op een klein groen ripple shadje dat werpend gevist werd. Jammer dat ik de vis niet kon haken, maar het was wel goed voor het vertrouwen. Direct erna stond Jimmy met een kromme hengel. Een maats visje kwam binnen handbereik. Deze had zich vergrepen aan een gifgroen turbo-shadje. Binnen een half uurtje hadden we 4 vissen van de plek geplukt. Het gevoel was super, maar we moesten door de winderige omstandigheden het werpen laten voor wat het was. We kozen om water te dekken op zoek naar richels en gaten. Dit ging voor ons het makkelijkst met een driftzak. Her en der kwam een aanbeet en volgde een visje. Zeer duidelijk was dat kleine felgekleurde shadjes met een schoepstaartje de voorkeur hadden. Er werd maar een enkel visje op een vorkstaartje gevangen. Al driftend kwamen we er achter dat er grote delen van het water ‘visloos’ waren. Rond de middag spraken we weer af. Bij ons stond de teller op 7 en bij de Mylles op 5 (zij lagen later op het water). De andere boot had ook het meeste succes gehad op kleine felgekleurde shadjes met zwemstaartje. Bij hen was de Playboy van Simons in de kleur wit-oragne een topper.
In de namiddag koos ik ervoor om met de fire-ball te gaan vissen. Ik heb het zeker 3 uur volgehouden en in die periode kreeg ik geen enkele aanbeet terwijl Jimmy zeker vier rovers wegpikte met een fluo turbo-shadje . De vis had duidelijk geen trek in verse natuurlijke hapjes.
De dag verstreek en tegen 18 uur was het tijd om maar eens van het winderige watertje af te gaan. De kaarten werden samen gelegd en gegevens werden uitgewisseld. Meerdere zaken kwamen in beide boten overeen maar één ding verwonderde ons allebei. Met in elke boot ongeveer 10 vissen waren we meer dan tevreden met het resultaat.
De week naar de wedstrijd toe werd alles klaargemaakt. Dozen met shads werden aangevuld en gesorteerd, de kaart werd in ons geheugen geprent en elke dag werd het weerbericht gevolgd. Die week heeft het elke dag flink geregend. Wij dachten dat het water fel ging stromen met de wedstrijd maar… niets was minder waar !
De wedstrijd
Om 5u30 stonden we in Wageningen op de traillerhelling. De boten te water en dan rustig de laatste spullen klaarleggen en eventueel aanpassen. Er verstreek een hele poos en nog niemand te zien. Vragen rezen; Het is toch wel de juiste dag? Is het een uur verlaat? Zijn we wel op de juiste plek getraillerd?
Dan kwam er toch nog een boot opdagen. Inmiddels was het 7 uur en over een half uurtje zou de wedstrijd beginnen. We lagen er nog altijd maar met 3 boten. Er moest iets mis zijn. Jasper nam de telefoon en belde naar Willem. Die wist ons te vertellen dat de inschrijving 7 km verderop was ivm parkeerplek tijdens de prijsuitreiking. De gas ging open en onder een regengordijn (dat van de hele dag niet gestopt was) vaarden we richting inschrijving.
De Start:
Er waren maar 10 deelnemende boten, toch was het een ware race van 7km om als eerste het parcours binnen te komen. De jongens met hun 150 knalden weg als een speer uit een boog.
Frank en ik verkozen om te beginnen aan het begin van het parcours en Bart en Jasper starten aan het eind van het parcours. De eerste stek werd vakkundig uitgeworpen met shadjes waarin we vertrouwen hadden. Een 15-tal keren kwamen onze felle zwemmertjes ongeschonden terug. Bloemert lag de krib naast ons uit te werpen met meer succes. Die stond al snel 1-0 voor.
We hadden een 8-tal stekken in gedachten en ons plan was om nooit te lang op een stek te blijven, maar elke stek meerdere keren per dag te bevissen. We gingen dus al vrij snel naar de volgende stek. En naar de volgende stek… En nog eens naar een volgende…. Na 4 stekken afgevist te hebben en nog geen enkele beet gevoeld begon de ‘negatieve’ spanning toe te nemen. In de verte zagen we Bart en Jasper zeer snel varen. Ze kwamen dichter en hun duim ging omhoog. Goed nieuws dus van hun kant. Ze lieten hun vissen meten en nadien kwamen ze langs ons . Zij hadden al 3 maatse vissen weten te strikken. Een enkele op de shad, maar de grootste op de fire-ball. Wij hadden geen tijd te verliezen en al snel gingen er 2 visjes overboord. Binnen de 50 meter bood een 50-er zich bij me aan. Oef, de nul was eindelijk weg. Voor we het wisten was het half elf en tijd voor een eerste meting. Tijdens de meting werd het duidelijk dat de meeste boten al wel iets hadden gevangen, toch waren er nog enkele zonder vis. We hadden nog 3 uur te vissen om nog 2 maatse snoekbaarzen te vangen. Binnen de 5 minuten was het raak voor Frank. Een glasoog van ongeveer 45 cm heeft ons nog maar zelden zoveel vreugde bezorgd. We hadden nog 2,5 uur om een maatse snoekbaars te vangen, maar jammer genoeg maar 1 aasvisje meer. De tijd tikte, plekken werden afgevist. Herhaaldelijks zijn we teruggekeerd naar die ene plek waarvan we de 2 vissen gevangen hadden. De spanning steeg, dit kwam onze beheersing niet ten goede. Ikzelf pikkelde nog een brasem en ving 2 kleine baarsjes. Frank kreeg nog een mooie aanbeet en wist nog een mooie 80-er snoek te vangen die hellaas niet meetelde. Als 2 opgefokte konijnen schoten we van links naar rechts. We waren alle beheersing kwijt en achter die derde snoekbaars konden we fluiten…
Prijsuitreiking:
We wisten dat we het helemaal niet goed gedaan hadden. We verwachten iets van een 7de plek. Jasper en Bart hadden wel goed stand gehouden en hoopten er op dat ze hun 3de positie bleven staan.
De prijsuitreiking ging door in een Oester en Champagnebar. Het jonge meisje achter de toog had blijkbaar nog niet vaak 20 kletsnatte en vuile vissers over de vloer gehad.
Als winnende teams stak het duo Land-Bloemert er met kop en schouders bovenuit. Zij wisten maar liefst 6 zestigers te vangen en een mooie bonusvis van 93cm. Wow , hiervoor doe ik mijn petje af. Uit benieuwdheid ben ik de heren gaan vragen hoe ze gevist hadden. Ze hebben maar 200m van het parcours bevist. Vaak op anker gelegen met 2 grote aasvissen plat op de bodem en met de andere hengels geworpen met shads. De heren hadden het over aasperiodes. Dat het belangrijk was om op potentiële goede plekken wat langer vol te houden. Ook maakte voor hen het statisch vissen vaak het verschil tussen mooie vis of echt grote vis te vangen. Als ik hen vroeg hoelang je nu moest blijven wachten als je op anker vist was hun antwoord. Dat moet je aanvoelen en dat aanvoelen leer je alleen door ervaring op te doen. Ze zeggen dat het statisch vissen een harde leerschool is die veel karakter vraagt, maar eenmaal je het onder de knie hebt word je kneiterlijst snel aangevuld.
Jasper en Bart wisten een mooie 4de plek te vissen en houden stand in het algemeen klassement. Wij moesten tevreden zijn met een 6de plek en moeten in het algemeen klassement een plekje inboeten.
Achteraf waren Frank en ik helemaal niet tevreden met de wedstrijd die we gevist hadden. We waren de pedalen kwijt. Het is ons weeral maar eens duidelijk gemaakt dat als je het wil forceren je in 99% van de gevallen achter het net vist. Als werkpunt naar volgende wedstrijden nemen we mee dat als het niet loopt zoals geplant toch nog de rust en de kalmte te bewaren. Het zal niet makkelijk zijn maar daar is het leren voor hé !
Vissende groeten Kim en Frank.
PS: De batterij van het fototoestel was leeg , vandaar de weinige foto’s.
